This is just a tribute!!!!

Έλαβα σήμερα e-mail με την εξής διεύθυνση, που παραπέμπει στο You Tube και στη φετινή συμμετοχή της Ουκρανίας στη Eurovision.

Προφανώς οι άνθρωποι έχουν πιάσει το νόημα...κι εμείς προσπαθούμε με ποπ μπουζούκι...αντί να στείλουμε Φλωρινιώτη feat. Γωγουλίνι. (Γωγουλίνη Provolone!!!)

http://www.youtube.com/watch?v=eX_rNEPIgc8

Έτσι δράττομαι της ευκαιρίας να postάρω το υπερ-απόλυτο Γιουροβιζιονικό τραγούδι όλων των εποχών.

http://www.youtube.com/watch?v=KhqQcYYyY7I

Καλή διασκέδαση!

Ταξιδιωτικό Πρακτορείο "Ο Τσάκαλος"

(Ok, αυτή η φώτο είναι από σουβλατζίδικο αλλά δεν πειράζει. Ούτως ή άλλως, το Think Tank είναι το blog του παραλόγου!).
Επειδή, ως γνωστόν, είμαι παρορμητικός, προτείνω στα αξιότιμα μέλη του blog να πάμε νωρίς την Κυριακή εκδρομή στις Θερμοπύλες. Σε λιγότερες από δύο ώρες θα είμαστε εκεί!

Υ.Γ. Mac, φέρε και το σπαθί σου!

Το Κωσταλέξι ζει!

Λόγω ηλικίας, δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω το μορφωτικό και ακαδημαϊκό επίπεδο μαθητών Λυκείου και πρωτοετών φοιτητών. Πάντως, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι βλέπουν ταινίες και επηρεάζονται από αυτές. Απόδειξη η περιφρούρηση των πανεπιστημιακών σχολών ως άλλες «Θερμοπύλες» και η πολεμοχαρής διάθεση των μαθητών, οι οποίοι αναφέρονται στην υπουργό Παιδείας με ύφος 10 φορές πιο αιμοβόρο από του Λεωνίδα στην πρώτη επίθεση εναντίον των Περσών (να υποθέσω ότι όλα τα μέλη του TTF έχουν δει το 300, έτσι; Αν όχι, τζάμπα το μελάνι που χύνεται για την δύναμη επιρροής των Blogs).
Με αφορμή τις προθέσεις της κυβέρνησης να επιβάλει υποχρεωτική στράτευση στα 18, πριν την εγγραφή των στρατεύσιμων στα πανεπιστήμια, έχω να προτείνω κάποιες νέες ταινίες στους μαθητές, προκειμένου να βελτιώσουν την παρουσία τους στα Μέσα. Πριν από αυτό όμως, να ξεκαθαρίσω τη θέση μου, για να μη με περιλάβουν οι άντρες του blog. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να τοποθετηθώ επί του θέματος καθαυτού, καθώς ούτε φαντάρος έχω πάει (δεν ζω στο Ισραήλ), ούτε μπορώ να πω ότι στριμώχτηκα ιδιαίτερα στις Πανελλήνιες. Ως εκ τούτου, δεν μπορώ να ξέρω τι είναι χειρότερο: να διακόπτεις τις σπουδές και τη σταδιοδρομία σου για να πας φαντάρος ή να στρατεύεσαι αμέσως μετά το «λούκι» των Πανελληνίων;
Επανερχόμενη στο θέμα των ταινιών, για αυτή τη βδομάδα και για το συγκεκριμένο θέμα, προτείνω στους μαθητές να νοικιάσουν το «Τζέην Έυρ» ή το «Όλιβερ Τουίστ». Ο συνειρμός προέκυψε από την εμφάνιση ενός τελειόφοιτου Λυκείου σε βραδινό δελτίο ειδήσεων. Σχολιάζοντας το θέμα της στράτευσης στα 18, και με ύφος παρόμοιο με αυτό του Φούντα στη Στέλλα, ο εν λόγω μαθητής κοιτάει την κάμερα και λέει: «Από τη βίτσα του δασκάλου περνάμε στα καψόνια του στρατού»!
Και ερωτώ: Τι είναι η «βίτσα» του δασκάλου; Από ποιο προπολεμικό, νατουραλιστικό μυθιστόρημα ξεσήκωσε αυτήν την λέξη; Δεν αμφιβάλω ότι όλοι ως μαθητές έχουμε υποστεί μη-παιδαγωγικές τιμωρίες, αλλά όχι και «βίτσα». Εκτός αν καθημερινά στα σχολεία εκτυλίσσονται σκηνές από την «Ανταρσία του Μπάουντυ» κι εγώ είμαι βαθιά νυχτωμένη.
Είναι θεμιτό και πρέπον τα παιδιά να εκφράζουν την άποψη τους και να καυτηριάζουν αυτά που τους προβληματίζουν. Ωστόσο, δεν υπάρχει πιο ανατριχιαστικό θέαμα από αυτό ενός παιδιού 18 ετών να μιλάει σαν 80χρονος και να επικαλείται ανύπαρκτα δράματα, αναπαράγοντας λόγια που οι άλλοι του έβαλαν στο στόμα.
Γι’ αυτό ας νοικιάσουν καμία ταινία. Δεν ξέρω αν θα γίνουν πιο πιστευτοί με το ύφος της Τζέην Έυρ στο «κόκκινο δωμάτιο» ή αν ψελλίσουν «please sir, I want some more”, σίγουρα όμως είναι προτιμότερο να προκαλούν το γέλιο παρά την αγανάκτηση και την αμφισβήτηση ακόμα και των ελάχιστα (λέμε τώρα) μεγαλύτερων τους.

Οι Δανίκες και οι Ηρόδοτοι

Παρά το γεγονός ότι ο φίλτατος Μακ έγραψε ήδη για την ταινία, αισθάνομαι υποχρεωμένος να γράψω και εγώ κάποια πράγματα και να επεκταθώ και σε κάποια άλλα.

Η ταινία ήταν απλά ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ. Έκανε αυτό που περίμενα, αυτό που υποσχόταν και στο κάτω κάτω αυτό που ήθελε ο Miller με το graphic novel του. Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω όλους αυτούς που πήγαν και παραπονέθηκαν μετά το τέλος της ταινίας γι’ αυτό που είδαν. Ειδικά οι κριτικοί που το έκαναν αυτό. Μου θύμισε όλους αυτούς που πήγαν να δουν τον Άρχοντα και τους χάλασε ότι δεν τελείωσε η ταινία στο πρώτο μέρος και είχε συνέχεια. Ή για να το κάνω πιο ακραίο, είναι σαν να αγοράζεις να φας παγωτό φράουλα και μετά να παραπονιέσαι ότι είχε πολύ φρουτένια γεύση. Αυτοί οι άνθρωποι δηλαδή δεν έχουν καμία μα καμία απολύτως σχέση με το αντικείμενο; Διάβασαν καθόλου το comic του Miller; Ήξεραν περί τίνος πρόκειται; Τι να πω;

Θα συμφωνήσω εν μέρει με τον Μακ ότι η ταινία έχανε ελαφρώς τον ρυθμό της με το όλο sub-plot του παλατιού και θα έδινα κάποιο δίκαιο σε όλους αυτούς που φωνάζουν για την ταινία αν ανέφεραν αυτό ως αρνητικό. Πραγματικά όμως είχα τόσο χαθεί στα ανεπανάληπτα visuals, που δεν με πείραξε καθόλου ούτε και η άθλια ηθοποιία του Dominic West ως γλοιώδης, προδότης, πολιτικάντης. Οι υπόλοιπες ερμηνείες ήταν από καλές ως και πολύ καλές. Η Headey ήταν βασίλισσα. Σκληρή, απόμακρη, αποφασιστική αλλά με μια διακριτική ευαισθησία που την έκανε πολύ ανθρώπινη (και εννοείται ότι ήταν και πάρα πολύ όμορφη, κάτι που τονιζόταν ακόμα περισσότερο από την ιδιοφυή ενδυματολογία που είχαν τότε οι αρχαίοι.) Ο Butler έχει γίνει ήδη από τις αγαπημένες μου μορφές ηρώων του cinema. Και παρά τις διφορούμενες απόψεις πάνω στο θέμα, εμένα ο Santoro μου άρεσε πάρα πολύ. Ήταν τόσο θεατρικός και over the top που βρήκα την ερμηνεία του απολαυστικότατη.

Οι σκηνές μάχης ήταν … like nothing we’ve ever seen before. Μοναδικές και πανέμορφες (κάτι που ναι μεν είναι ανησυχητικό καθώς οι σφαγές δεν θα έπρεπε να είναι τόσο όμορφες, αλλά δεν πειράζει που και που να ικανοποιούμε τα αιμοβόρα ένστικτα μας…).

Η τέλεια απεικόνιση comics στην μεγάλη οθόνη. Από τις ταινίες που σίγουρα κάποιος θα δει πολλές φορές, για να χορτάσουν τα μάτια του ομορφιά.

Και τώρα θέλω να επεκταθώ σε μερικά πράγματα που διάβασα ως κριτικές για την ταινία. Ο «φίλος» μου Δανίκας ήταν ο πρώτος που διάβασα και για άλλη μια φορά κατάφερε να κάνει τον συνειρμό με την παρούσα πολιτική κατάσταση στον κόσμο (η πρώτη φορά ήταν στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών). Γελούσα όταν το διάβασα και αναρωτιόμουν για την ψυχική του υγεία.

Σήμερα όμως διάβασα και μερικές κριτικές ξένων και υπάρχουν και άλλοι που κάνουν τον ίδιο συνειρμό. Ότι δηλαδή οι Σπαρτιάτες είναι οι Αμερικάνοι που μάχονται για την Δημοκρατία και οι Πέρσες είναι οι… ε… Πέρσες που θέλουν το κακό του κόσμου. Πραγματικά άρχισα να ανησυχώ τότε. Στη συνέχεια όμως διάβασα και κάποιες άλλες κριτικές που έκαναν τον ίδιο συνειρμό αλλά αντίστροφα. Ότι οι Σπαρτιάτες έμοιαζαν περισσότερο με αντάρτες που μάχονταν θυσιάζοντας τη ζωή τους για την πατρίδα τους, ενάντια στην παντοκρατορία και την εξάπλωση των Αμερικανών σε όλο τον κόσμο.

Μάλιστα αυτό έγινε και ερώτηση στον Snyder σε Q&A με δυο ρεπόρτερ να τον ρωτάνε για συμβολισμούς με την σύγχρονη κατάσταση και ο καθένας πήρε μια από τις δυο αυτές αντίθετες απόψεις. Ο Snyder απάντησε ότι σκοπός του δεν ήταν να δείξει κάτι τέτοιο, αλλά όπως έγινε φανερό και από τις ερωτήσεις, ο καθένας το εκλαμβάνει όπως θέλει.

Πάντως δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς ήθελαν όλοι αυτοί. Να δείξει τους Πέρσες πιο εκλεπτυσμένους και sophisticated; Να δείξει τους Σπαρτιάτες πιο μαλθακούς; Να μην τονίσει ότι εκείνοι οι άνδρες (και όλοι οι Έλληνες στους Περσικούς πολέμους) πίστευαν (και ίσως δικαίως) ότι μάχονταν για την χώρα τους, την ελευθερία και την δημοκρατία; Ή απλά πιστεύουν ότι επειδή υπάρχει αυτή η κατάσταση στον κόσμο ο Snyder δεν έπρεπε να κάνει καθόλου την ταινία;

Πέρα από το γεγονός ότι δεν είναι ιστορική ταινία και βασίζεται σε comic, οπότε και οι υπερβολές στα visuals ήταν επιβεβλημένες, και κανονική ιστορική ταινία να γύριζε για τους 300, δεν πιστεύω ότι θα έμεναν ικανοποιημένοι όλοι αυτοί. Γιατί οι γενικές ιδέες της ιστορίας των Θερμοπύλων ήταν όλες εκεί. Τώρα αν τους πρόσβαλε τόσο πολύ αυτό, ας αφήσουν τον Snyder ήσυχο και ας τα βάλουν με τους Ηροδότους και τους Θουκιδίδες του κόσμου.

TTF RULES!!

Εδώ και ένα μήνα περίπου, η στήλη Media του free press Lifo καυτηριάζει (σε ιδιαίτερα σκωπτικό ύφος) τη διανομή ταινιών Porno από εφημερίδες. Φυσικά ο συντάκτης της εν λόγω στήλης έρχεται δεύτερος και καταϊδρωμένος, μετά τον τιμημένο administrator μας, τον οξυδερκή Provolone, ο οποίος έθιξε για πρώτη φορά το θέμα στις 8 Ιανουαρίου, στο post με τίτλο «Ο Tarantino στα περίπτερα». Εύγε Provolone, και εις ανώτερα.
Στη σημερινή Lifo, ο κριτικός κινηματογράφου Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος αναφέρεται στην «όπου-γάμος-και-χαρά» εμφάνιση της Άννας Βίσση στα Oscar και στην «επαρχιώτικης» (his own words exactly) αισθητικής παρουσίαση του θέματος από το Down Town. Μολονότι ο κύριος Κουτσογιαννόπουλος μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής (Πειραιώτης γαρ), βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να επισημάνω ότι τα μέλη του TTF έχουν ήδη αναλύσει διεξοδικά το θέμα από το προηγούμενο weekend, στο Post με τίτλο «H Αννούλα πάει Hollywood»
Υ.Γ.: Κύριε Τσαγκαρουσιάνε, μετά την Τρίτη φορά, δεν είναι σύμπτωση! Παρακαλώ να γίνεται αναφορά στις πηγές σας, χεχεχε!

Ω ξειν, αγγέλειν Λακεδαιμονίοις...

... ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι.

Δεν είναι φυσικά και κανένα τρανό twist να πω ότι οι 300 πεθαίνουν στο τέλος της ταινίας. Το θέμα είναι πώς εχουν φτάσει ως εκεί και το τι έρχεται μετά.

Οι 300 του Zack Snyder είναι βασισμένοι, ως γνωστόν, στο ομώνυμο comic του Frank Miller. Αυτό συνεπάγεται δύο πράγματα: Πρώτον, δεν είναι ακριβής ιστορική αναπαράσταση της μάχης των Θερμοπυλών και δεύτερον, ακολουθεί τις ιδιαίτερες στυλιστικές επιλογές που έκανε ο Miller για να διηγηθεί την ιστορία του. Με τις ίδιες τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν για τα γυρίσματα του Sin City (γύρισμα μπροστά σε blue screen, απουσία σκηνικών, ψηφιακό ρετουσάρισμα της εικόνας, κλπ.), επίσης βασισμένου στο έργο του Miller, ο Snyder αναπαράγει το όραμα του συγγραφέα/εικονογράφου σχεδόν στην εντέλεια. Η κάθε σκηνή είναι σαν να ξεπηδάει από τις σελίδες του comic, τα χρώματα ακολουθούν την παλέτα με την οποία έντυσε την ιστορία η Lynn Varley, ενώ δεν είναι λίγες οι στιγμές που οι εικόνες θυμίζουν ζωγραφικούς πίνακες.

Ακολουθώντας πιστά το original υλικό, η ταινία παίρνει την ιστορία της μάχης των Θερμοπυλών όπως τη γνωρίζουμε από τους Περσικούς Πολέμους και την ξεγυμνώνει στα βασικά της χαρακτηριστικά: την τελική αντίσταση μιας μονάδας στρατιωτών ενάντια σε έναν ανώτερο αριθμητικά εχθρό χωρίας καμία πιθανότητα νίκης, η οποία όμως έμελλε να αλλάξει αποφασιστικά την πορεία του πολέμου και κατά πολλούς, τη ροή της Ιστορίας ολόκληρης.

Αυτή την ιστορία λέει ο Frank Miller, αυτή και ο Zack Snyder με την ταινία του. Η στυλιστική απεικόνιση που επέλεξε ο Miller για να εξιστορήσει τα γεγονότα αυτά περνά αυτούσια και στην ταινία.
Έτσι, οι Σπαρτιάτες είναι μυώδεις, επαγγελματίες στρατιώτες που ζουν για να μάχονται και πηγαίνουν στη μάχη για να νικήσουν ή να πεθάνουν, ενώ η τιμή και η ανδρεία τους είναι τα πιο πολύτιμα αγαθά τους. Έτσι, αναπαρίστανται γυμνοί, με μόνα τους όπλα την περικεφαλαία, την ασπίδα, το δόρυ και το μανδύα τους, γελάνε μπροστά στον κίνδυνο και κανείς τους δε γυρνά ποτέ την πλάτη στον εχθρό.
Οι Πέρσες παρουσιάζονται παρηκμασμένοι, υποτελείς σε έναν άνθρωπο ο οποίος διατείνεται ότι είναι όχι μόνο βασιλιάς τους, μα θεός τους, ενώ κυβερνά με το φόβο και όχι με το σεβασμό. Ο πλούτος και τα υλικά αγαθά είναι το μεγαλύτερο ιδανικό τους κι έτσι τους βλέπουμε με φανταχτερά ρούχα, κοσμήματα και βαμμένα πρόσωπα. Ο ίδιος ο Ξέρξης είναι καλυμμένος απ' την κορφή ως τα νύχια με χρυσάφι, πάνω σε έναν επίσης χρυσό θρόνο, υποβασταζόμενο από δεκάδες δούλους.

Ο οπτικοακουστικός τομέας είναι χωρίς αμφιβολία το δυνατό χαρτί της ταινίας. Η σκηνοθεσία είναι σφιχτή και σίγουρη, δε χάνει λεπτό από τη χαοτική δράση που απεικονίζεται, τα γεγονότα παραμένουν καθαρά ακόμη και μέσα στη χειρότερη σφαγή. Το μοντάζ είναι έξοχο, ενώ τα ψηφιακά σκηνικά κόβουν την ανάσα, καθώς το μοντέλο του γυρίσματος του Sin City φτάνει σε νέα ύψη. Οι ερμηνείες είναι δυνατές, δεν υπάρχει κάποια παραφωνία στον τομέα αυτό, λαμβάνοντας υπ' όψη και τις απαιτήσεις των ρόλων. Όλοι οι ηθοποιοί χρησιμοποιούν έντονη θεατρικότητα στους ρόλους τους, άλλωστε πολλά σημεία της ταινίας θυμίζουν θεατρική παράσταση. Ο Λεωνίδας του Gerard Butler είναι μια φιγούρα που ήδη έχει πάρει τη θέση της δίπλα στον William Wallace, τον Maximus Decimus Meridius και τους υπόλοιπους λεπιδοφόρους ήρωες της κινηματογραφικής αρχαιότητας, ενώ και ο Rodrigo Santoro καταφέρνει να ξεπεράσει την υπερβολή της εμφάνισής του και να πλάσει έναν εντυπωσιακό και φοβερό Ξέρξη.

Τα προβλήματα της ταινίας έρχονται όταν αποφασίζει να αποκλίνει από το υλικό απ' το οποίο πηγάζει. Η εισαγωγή της ιστορίας της βασίλισσας δε χρησιμεύει στην ιστορία παρά μόνο ως δικαιολογία να κάνει κάτι και η Lena Headey (η οποία παρ' όλα αυτά καταφέρνει να σταθεί στο ύψος του ρόλου μιας βασίλισσας), ενώ κοστίζει στην ταινία σε ρυθμό, καθώς κόβει συνεχώς ανάμεσα στις σκηνές της μάχης, η οποία πρέπει να είναι και το επίκεντρο εδώ. Επίσης, ορισμένες στυλιστικές υπερβολές ειδικά στο στρατό των Περσών είναι λίγο δύσκολο να ξεπεραστούν, εφόσον δεν υπάρχει λόγος για την παρουσία τους πέρα από το να αυξηθεί η φρίκη του κοινού για τον περσικό στρατό και να τονιστεί έτσι περισσότερο η ανδρεία των 300. Πράγμα το οποίο ωστόσο θα συνέβαινε έτσι κι αλλιώς, με αποτέλεσμα οι υπερβολές αυτές να ξεμένουν ως στιγμιαίες ιδιοτροπίες του σκηνοθέτη να προσθέσει πάνω στο αρχικό υλικό.

Το comic για μένα προσωπικά αποτελεί ένα απο τα αριστουργήματα της 9ης Τέχνης. Η ταινία χάνει στα σημεία μόνο και μόνο επειδή δεν εμπιστεύτηκε αρκετά το υλικό από το οποίο προήλθε. Παρ' όλα αυτά, παραμένει εμπειρία, ένα οπτικοακουστικό tour-de-force, ήδη κλασσικό στο είδος του.

Μετά απ' όλα αυτά πάντως, εγώ έχω μια ιδέα για τη μετέπειτα καριέρα μου. Θα ασχοληθώ με την οργάνωση avant premiere events στην Ελλάδα. Απ' ό,τι είδα, το μόνο που θα πρέπει να κάνω είναι ένα προσεγμένο slideshow, να νοικιάσω ένα φτηνό σκηνικό, να προσλάβω έναν ικανό αριθμό ανθρώπων που θα φροντίσω να μην είναι ενημερωμένοι για τίποτα απολύτως, δε θα ξοδέψω χρήματα για κορδέλες για ουρές, αφού μια χαρά λειτουργούν οι Έλληνες σαν μπούγιο, και αφού φαίνεται ότι, αντίθετα από τους νόμους της φυσικής, είναι δυνατόν να περάσεις 1000 άτομα μέσα από μια είσοδο πλάτους 30 cm, και δε χρειάζεται να μπω και στον κόπο να αναθέτω και θέσεις στους θεατές, μια και έχουμε 1983 και το "καθήστε όπου βρείτε" λειτουργεί τέλεια.

It's genius, I tell you!