Καλοί οι Pearl Jam, χρυσοί οι Depeche Mode, άγιοι οι New Order αλλά το δικό μου sountrack είναι γραμμένο από τους U2. Φυσικά πολλοί έχετε ξενερώσει με τον planet saver Bono, (ομολογώ ότι κι εγώ δεν τρελλαίνομαι εσχάτως), αλλά η μουσική είναι μουσική! ...και αν μη τι άλλο χρωστάω αρκετά στα παλικάρια! Δεν πρόκειται να μακρυγορήσω περί των U2 γιατί δεν προβλέπω να βρω άμεση ανταπόκριση (εκτός του Provolone)...απλώς αναφέρω ότι σήμερα το έπος Joshua Tree κλείνει τα 20. Και το BBC ετοίμασε ένα αφιέρωμα. Αν έχετε ακούσει το album έστω και μια φορά, ρίξτε μια ματιά...και κάνετε και το σχετικό test!
http://www.bbc.co.uk/6music/events/joshuatree/index.shtml
Αν δεν το έχετε ακούσει... διαγράφεστε αυτομάτως από το blog.
Wednesday, March 7, 2007
Tuesday, March 6, 2007
Che και βάρα
Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει το παράδοξο του κλείνω τη σχολή μου για το καλό μου. Είναι κάτι που πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω. Οι φοιτητές κλείνουν τις σχολές τους γιατί προασπίζονται λένε τα συμφέροντά τους.
Ας το δούμε όμως ψυχρά το θέμα. Ποιοι είναι αυτοί που πραγματικά βγαίνουν χαμένοι από κλειστά πανεπιστήμια; Οι φοιτητές και οι γονείς τους. Άρα η πίεση ασκείται κυρίως σε αυτά τα δυο group ανθρώπων. Εφ’ όσον οι φοιτητές είναι αυτοί που κρατούν κλειστές τις σχολές τους, άρα πιστεύω ότι δεν αποσκοπούν στο να ασκήσουν πίεση στους εαυτούς τους. Το μόνο group που μένει είναι οι γονείς τους. Συγνώμη αλλά έτσι δεν είναι;
Αν το δει κάποιος απόλυτα ψυχρά η πίεση που ασκείται στην κυβέρνηση δεν είναι άμεση αλλά έμμεση. Δηλαδή ένας κάφρος Πρωθυπουργός θα μπορούσε να πει «Στα τέτοια μου… μην τις ανοίξετε ποτέ αν εσείς δεν θέλετε. Η παιδεία για εσάς είναι όχι για εμένα.» Για να μην παρεξηγηθώ δεν λέω ότι αυτό θα ήταν σωστή ή έστω και αποδεκτή συμπεριφορά και σίγουρα θα είχε αντίκτυπο στην συνέχεια. Απλά ως μορφή πίεσης βασίζεται στην ευσυνειδησία των πολιτικών ή στην ανησυχία τους για τους ψήφους τους.
Άρα εφ’ όσον η πίεση άμεσα ασκείτε στους γονείς (γιατί από τη φύση τους ενδιαφέρονται για το καλό των παιδιών τους, ακόμα και αν αυτά είναι πολύ ηλίθια για να το καταλάβουν), δεν θα ήταν το ίδιο αποτελεσματικό μια ανελέητη και ασταμάτητη γκρίνια από την πλευρά των παιδιών. Αν π.χ. ο κάθε φοιτητής γκρίνιαζε 24/7 στους γονείς του, για τα δικαιώματα τα οποία θέλει να προασπίσει, είμαι απόλυτα σίγουρος ότι οι ίδιοι οι γονείς θα κατέβαιναν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν προς την κυβέρνηση, μόνο και μόνο για να σταματήσουν τη γκρίνια τα παιδιά τους. Με αυτόν τον τρόπο, και τον σκοπό τους θα πετύχαιναν οι φοιτητές και θα συνέχιζαν κανονικά τις σπουδές τους.
Από το να χάνουν τις χρονιές τους και να πλακώνονται στο ξύλο μεταξύ τους για κομματικά θέματα και μόνο (παιδιά που ακόμα δεν έχουν γίνει ολοκληρωμένοι άνθρωποι δυστυχώς για να έχουν διαμορφώσει ιδεολογία που να αξίζεις να πολεμήσεις γι’ αυτήν – καθαρά προσωπική μου άποψη-) πιστεύω ότι η παραπάνω μου πρόταση είναι καλύτερη ιδέα.
Για τους καθηγητές καλύτερα να μην μιλήσω γιατί θα κατηγορηθώ ως ακροδεξιός.
Πάντως συγνώμη αλλά εμένα δεν μπορούν να με πείσουν οι φοιτητές. Περισσότερο μου μοιάζουν όλα αυτά ως ευκαιρία για να λουφάρουν οι περισσότεροι, ευκαιρία να σκαρφαλώσουν ψηλότερα στην σκάλα του κόμματος μερικοί τυχοδιώκτες, και για κάποιους πορωμένους ευκαιρία να πιστέψουν ότι είναι και αυτοί αγωνιστές και ότι κάνουν κάτι πολύ σημαντικό στη ζωή τους. Επαναστάτες χωρίς… ουσία.
Ας το δούμε όμως ψυχρά το θέμα. Ποιοι είναι αυτοί που πραγματικά βγαίνουν χαμένοι από κλειστά πανεπιστήμια; Οι φοιτητές και οι γονείς τους. Άρα η πίεση ασκείται κυρίως σε αυτά τα δυο group ανθρώπων. Εφ’ όσον οι φοιτητές είναι αυτοί που κρατούν κλειστές τις σχολές τους, άρα πιστεύω ότι δεν αποσκοπούν στο να ασκήσουν πίεση στους εαυτούς τους. Το μόνο group που μένει είναι οι γονείς τους. Συγνώμη αλλά έτσι δεν είναι;
Αν το δει κάποιος απόλυτα ψυχρά η πίεση που ασκείται στην κυβέρνηση δεν είναι άμεση αλλά έμμεση. Δηλαδή ένας κάφρος Πρωθυπουργός θα μπορούσε να πει «Στα τέτοια μου… μην τις ανοίξετε ποτέ αν εσείς δεν θέλετε. Η παιδεία για εσάς είναι όχι για εμένα.» Για να μην παρεξηγηθώ δεν λέω ότι αυτό θα ήταν σωστή ή έστω και αποδεκτή συμπεριφορά και σίγουρα θα είχε αντίκτυπο στην συνέχεια. Απλά ως μορφή πίεσης βασίζεται στην ευσυνειδησία των πολιτικών ή στην ανησυχία τους για τους ψήφους τους.
Άρα εφ’ όσον η πίεση άμεσα ασκείτε στους γονείς (γιατί από τη φύση τους ενδιαφέρονται για το καλό των παιδιών τους, ακόμα και αν αυτά είναι πολύ ηλίθια για να το καταλάβουν), δεν θα ήταν το ίδιο αποτελεσματικό μια ανελέητη και ασταμάτητη γκρίνια από την πλευρά των παιδιών. Αν π.χ. ο κάθε φοιτητής γκρίνιαζε 24/7 στους γονείς του, για τα δικαιώματα τα οποία θέλει να προασπίσει, είμαι απόλυτα σίγουρος ότι οι ίδιοι οι γονείς θα κατέβαιναν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν προς την κυβέρνηση, μόνο και μόνο για να σταματήσουν τη γκρίνια τα παιδιά τους. Με αυτόν τον τρόπο, και τον σκοπό τους θα πετύχαιναν οι φοιτητές και θα συνέχιζαν κανονικά τις σπουδές τους.
Από το να χάνουν τις χρονιές τους και να πλακώνονται στο ξύλο μεταξύ τους για κομματικά θέματα και μόνο (παιδιά που ακόμα δεν έχουν γίνει ολοκληρωμένοι άνθρωποι δυστυχώς για να έχουν διαμορφώσει ιδεολογία που να αξίζεις να πολεμήσεις γι’ αυτήν – καθαρά προσωπική μου άποψη-) πιστεύω ότι η παραπάνω μου πρόταση είναι καλύτερη ιδέα.
Για τους καθηγητές καλύτερα να μην μιλήσω γιατί θα κατηγορηθώ ως ακροδεξιός.
Πάντως συγνώμη αλλά εμένα δεν μπορούν να με πείσουν οι φοιτητές. Περισσότερο μου μοιάζουν όλα αυτά ως ευκαιρία για να λουφάρουν οι περισσότεροι, ευκαιρία να σκαρφαλώσουν ψηλότερα στην σκάλα του κόμματος μερικοί τυχοδιώκτες, και για κάποιους πορωμένους ευκαιρία να πιστέψουν ότι είναι και αυτοί αγωνιστές και ότι κάνουν κάτι πολύ σημαντικό στη ζωή τους. Επαναστάτες χωρίς… ουσία.
Monday, March 5, 2007
Tigana????
Ο Μέγας κάνει το ένα o Mac κάνει το άλλο και η Agg λέει να την κάνει! Και αναρωτιέται: γιατί δεν μπορεί να πουλήσει τρέλα και να πάει να ανοίξει σχολή αλεξιπτωτιστών στη βόρεια Ρηνανία Βεσταφαλία (φερ' ειπείν); Ή να πλέκει καλτσάκια για σκύλους (εκτός του Φούκου) ή να ψαρεύει λάμπραινες και κοκοβιούς, να αρμέγει αγελάδες στα αγροκτήματα Αρόζα και να τυλίγει σουβλάκια.
Ε; Λοιπόν, επειδή βαρέθηκα να αλλάζω δουλειά κάθε έξι μήνες, δέχομαι σοβαρές προτάσεις επιχειρηματικότητος που να μην χρειάζονται κεφάλαιο ίσαμε τον προϋπολογισμό της Κίνας. Απορρίπτεται η πορνεία, το εμπόριο ναρκωτικών και η πώληση προστασίας σε νυχτερινά κέντρα. Ακούω!
Ε; Λοιπόν, επειδή βαρέθηκα να αλλάζω δουλειά κάθε έξι μήνες, δέχομαι σοβαρές προτάσεις επιχειρηματικότητος που να μην χρειάζονται κεφάλαιο ίσαμε τον προϋπολογισμό της Κίνας. Απορρίπτεται η πορνεία, το εμπόριο ναρκωτικών και η πώληση προστασίας σε νυχτερινά κέντρα. Ακούω!
Random Randomness...
Χμμ… δεν ήταν και άσχημη η ιδέα του Mac. Θα την ακολουθήσω για να δω αν με βολεύει.
Ο Μέγας πάει cinema: Δηλαδή όχι ακόμα, αλλά θα πάω σε 3 ημέρες. Γιατί ναι είναι αλήθεια. Έρχεται!!!!! Οι 300 Αμερικάνοι bodybuilderάδες έρχονται για να kick ass, και φυσικά για να βεβηλώσουν την ιερή ιστορία μας. Εγώ πάντως πάω για να δουν τα ματάκια μου πολύ pretty και να μην απασχολήσω το μυαλό μου με νοήματα συμβολισμούς και άλλα τέτοια ξενέρωτα. Pure adrenaline fun.
Ο Μέγας πάει γήπεδο: Είμαι πολύ περίεργος. Γιατί ο Δον Λορέντζο και ο Θεμιστοκλής δεν βγήκαν να σχολιάσουν πάλι τη διαιτησία;; Αχ βρε κουτά… φυσικά γιατί δεν αδικήθηκε η δικιά τους ομάδα. Πάντως θα διαφωνήσω με όσους έσπευσαν να τους χαρακτηρίσουν υποκριτές (όχι πολλοί δυστυχώς). Βλέπεται οι συγκεκριμένοι κύριοι όσες φορές βγήκαν και διαμαρτυρήθηκαν, αυτό που ξεκάθαρα λέγανε είναι ότι η ομάδα τους αδικείται και όπως χαρακτηριστικά είπε και ο Θεμιστοκλής μετά το ματς με τον Ολυμπιακό «… κάποτε δεν πρέπει να ευνοηθούμε και εμείς.» (φυσικά και παραφράζω τα λεγόμενα του αλλά ας μην κρυβόμαστε αυτό ήταν το νόημα). Απλά είναι ηλίθιοι όλοι αυτοί που τους θεώρησαν ως υπέρμαχους του Ελληνικού ποδοσφαίρου.
Ο Μέγας ακούει: Clutch! Από τις μεγαλύτερες αμερικάνικες ροκ μπάντες και ας μην τους το αναγνωρίζουν. Καθαρά ροκ κιθάρες, βραχνά έντονα αμερικάνικα φωνητικά, country και νότιοι ήχοι μπερδεμένοι με την ένταση της ροκ. Stoner rock ιδανικά γραμμένο για road trips στις αχανείς εκτάσεις της αμερικάνικης γης. Αν οδηγείς και νταλίκα, ακόμα καλύτερα.
Ο Μέγας είναι interactive: Torrent Harvester. Ένα από τα πιο χρήσιμα εργαλεία που βρήκα τον τελευταίο καιρό. Έχει 170+ torrent site στη μνήμη του και εσύ απλά γράφεις τι θέλεις να βρεις. Σε δευτερόλεπτα έχεις μπροστά σου όλα τα πιθανά αρχεία με αναφορές στα site που βρίσκονται, στους διαθέσιμους seeders and lechers, και με ένα απλό κλικ κατεβάζεις αυτό που θέλεις. Πολύ χρήσιμο.
Ο Μέγας πάει θέατρο: Χα χα χα… ένα αστείο έκανα και εγώ
Ο Μέγας διαβάζει: … Απλά εδώ θα παραθέσω ένα quote του μεγάλου scholar και φιλόσοφου Neil Cumpston πάνω στα βιβλία “Books suck. They used to be good back when people didn’t have movies and TV and dressed like Davey Crockett. People also used to ride horses and drink tea, but now we have cars and Sprite. Move the fuck on.”
Ο Μέγας και η πολιτική: Κρίμα και τον είχα σε εκτίμηση. Τι σαχλαμάρα ήταν αυτή που μας αράδιασε ο κος. Σουφλιάς! Ο μετροπόντικας Νίνης;;; Τι σκεφτόταν δηλαδή;; Και δεν μπορώ να καταλάβω, δεν υπήρχε κανένας άνθρωπος λογικός δίπλα του να του πει «…εμμ… κε. Υπουργέ… δεν λέω… καλή η ιδέα σας… ίσως και χαριτωμένη… αλλά πώς να το πω… είναι … είναι… σαχλαμάρα… μπούρδα… πως το λένε βρε παιδί μου.» Πάντως μετά από αυτή τη κίνηση αναμένω πολλά ανέκδοτα να βγουν. Εγώ αν ήμουν Νίνης πάντως θα τα είχα πάρει. Μα να δώσουν το όνομά μου σε κάτι που έχει ως δεύτερο συνθετικό τη λέξη ποντικός;;;
Δεν μπορώ να πω… βολικό το φορμάτ αυτό αλλά δεν ξέρω αν είναι για ‘μένα. Εξάλλου Μέγας είμαι όπως παρατηρήσατε από το κείμενο.
Ο Μέγας πάει cinema: Δηλαδή όχι ακόμα, αλλά θα πάω σε 3 ημέρες. Γιατί ναι είναι αλήθεια. Έρχεται!!!!! Οι 300 Αμερικάνοι bodybuilderάδες έρχονται για να kick ass, και φυσικά για να βεβηλώσουν την ιερή ιστορία μας. Εγώ πάντως πάω για να δουν τα ματάκια μου πολύ pretty και να μην απασχολήσω το μυαλό μου με νοήματα συμβολισμούς και άλλα τέτοια ξενέρωτα. Pure adrenaline fun.
Ο Μέγας πάει γήπεδο: Είμαι πολύ περίεργος. Γιατί ο Δον Λορέντζο και ο Θεμιστοκλής δεν βγήκαν να σχολιάσουν πάλι τη διαιτησία;; Αχ βρε κουτά… φυσικά γιατί δεν αδικήθηκε η δικιά τους ομάδα. Πάντως θα διαφωνήσω με όσους έσπευσαν να τους χαρακτηρίσουν υποκριτές (όχι πολλοί δυστυχώς). Βλέπεται οι συγκεκριμένοι κύριοι όσες φορές βγήκαν και διαμαρτυρήθηκαν, αυτό που ξεκάθαρα λέγανε είναι ότι η ομάδα τους αδικείται και όπως χαρακτηριστικά είπε και ο Θεμιστοκλής μετά το ματς με τον Ολυμπιακό «… κάποτε δεν πρέπει να ευνοηθούμε και εμείς.» (φυσικά και παραφράζω τα λεγόμενα του αλλά ας μην κρυβόμαστε αυτό ήταν το νόημα). Απλά είναι ηλίθιοι όλοι αυτοί που τους θεώρησαν ως υπέρμαχους του Ελληνικού ποδοσφαίρου.
Ο Μέγας ακούει: Clutch! Από τις μεγαλύτερες αμερικάνικες ροκ μπάντες και ας μην τους το αναγνωρίζουν. Καθαρά ροκ κιθάρες, βραχνά έντονα αμερικάνικα φωνητικά, country και νότιοι ήχοι μπερδεμένοι με την ένταση της ροκ. Stoner rock ιδανικά γραμμένο για road trips στις αχανείς εκτάσεις της αμερικάνικης γης. Αν οδηγείς και νταλίκα, ακόμα καλύτερα.
Ο Μέγας είναι interactive: Torrent Harvester. Ένα από τα πιο χρήσιμα εργαλεία που βρήκα τον τελευταίο καιρό. Έχει 170+ torrent site στη μνήμη του και εσύ απλά γράφεις τι θέλεις να βρεις. Σε δευτερόλεπτα έχεις μπροστά σου όλα τα πιθανά αρχεία με αναφορές στα site που βρίσκονται, στους διαθέσιμους seeders and lechers, και με ένα απλό κλικ κατεβάζεις αυτό που θέλεις. Πολύ χρήσιμο.
Ο Μέγας πάει θέατρο: Χα χα χα… ένα αστείο έκανα και εγώ
Ο Μέγας διαβάζει: … Απλά εδώ θα παραθέσω ένα quote του μεγάλου scholar και φιλόσοφου Neil Cumpston πάνω στα βιβλία “Books suck. They used to be good back when people didn’t have movies and TV and dressed like Davey Crockett. People also used to ride horses and drink tea, but now we have cars and Sprite. Move the fuck on.”
Ο Μέγας και η πολιτική: Κρίμα και τον είχα σε εκτίμηση. Τι σαχλαμάρα ήταν αυτή που μας αράδιασε ο κος. Σουφλιάς! Ο μετροπόντικας Νίνης;;; Τι σκεφτόταν δηλαδή;; Και δεν μπορώ να καταλάβω, δεν υπήρχε κανένας άνθρωπος λογικός δίπλα του να του πει «…εμμ… κε. Υπουργέ… δεν λέω… καλή η ιδέα σας… ίσως και χαριτωμένη… αλλά πώς να το πω… είναι … είναι… σαχλαμάρα… μπούρδα… πως το λένε βρε παιδί μου.» Πάντως μετά από αυτή τη κίνηση αναμένω πολλά ανέκδοτα να βγουν. Εγώ αν ήμουν Νίνης πάντως θα τα είχα πάρει. Μα να δώσουν το όνομά μου σε κάτι που έχει ως δεύτερο συνθετικό τη λέξη ποντικός;;;
Δεν μπορώ να πω… βολικό το φορμάτ αυτό αλλά δεν ξέρω αν είναι για ‘μένα. Εξάλλου Μέγας είμαι όπως παρατηρήσατε από το κείμενο.
Friday, March 2, 2007
Η Αννούλα πάει Hollywood
Όπως θα έχετε διαπιστώσει όλοι, η φετινή απονομή των Όσκαρ δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο στη Think Tank Familia. Κάτι ο Μάρτυ, κάτι οι «ζωές των άλλων», όλοι κάτι είχαμε να σχολιάσουμε για τις ταινίες που μας εντυπωσίασαν.
Βρίσκομαι ωστόσο στη δυσάρεστη θέση να σας ενημερώσω ότι κανείς μας δεν σχολίασε τη σημαντικότερη στιγμή της 79ης απονομής! Μάλιστα, αν αναλογιστούμε ότι οι μισοί τουλάχιστον από εμάς ασχολούνται με τα media, είμαστε κατάπτυστοι.
Πώς γίνεται να αφήνουμε ασχολίαστη την εμφάνιση της εθνικής μας σταρ, της Άννας Βίσση στα Όσκαρ? Μα είναι δυνατόν? Και μετά έχουμε το θράσος (μάλιστα, το θράσος) να πιάνουμε στο στόμα μας τον κύριο Κωστόπουλο. Που αν δεν ήταν αυτός, να βγάλει το μείζον αυτό εθνικό ζήτημα στο εξώφυλλο του Down Town, θα μέναμε στα μαύρα σκοτάδια!
Δεν σας κρύβω ότι είμαι βαθύτατα αναστατωμένη! Μόλις είδα το εξώφυλλο, ένιωσα σκοτοδίνη και ίλιγγο. Σε ποια ταινία εμφανίστηκε η Αννούλα? Μήπως έπαιζε την ερωμένη του Έντι Μέρφυ στα Dreamgirls (και κόπηκε η σκηνή του μαλλιοτραβήγματος με την Beyonce)? Μήπως υποδυόταν το ανορεξικό alter ego της Jennifer Hudson στις σκηνές που φανταζόταν τον εαυτό της μετά τα Bodyline? Μήπως δάνεισε την υπέροχη φωνή της σε κάποιον από τους πιγκουΐνους του Happy Feet?
Τίποτα από όλα αυτά αγαπητοί συνάδελφοι. Η Άννα Βίσση συνόδευε την ενδυματολόγο Patricia Field (γνωστή για τις δουλειές της στο «Devil wears Prada», στο «Sex & the city» αλλά και για το κατακόκκινο μαλλί της). Μόνο που να, κάποιο λάθος έγινε με τις θέσεις και δεν κάθισαν μαζί την ώρα της απονομής. Κρίμα για την Ελλάδα και κρίμα για την Αννούλα, που έμεινε με τα 15 δευτερόλεπτα δημοσιότητας στο κόκκινο χαλί (και το εξώφυλλο του Down Town).
Και κάπου εδώ τελειώνει η πλάκα. Μπορεί ο κύριος Κωστόπουλος να περηφανεύεται για την καταγωγή του από τον Βόλο και να δίνει μαθήματα cool συμπεριφοράς, φαίνεται όμως ότι μπορείς να βγάλεις εύκολα έναν άνθρωπο από τη βλαχία, αλλά όχι τη βραχιά μέσα από τον άνθρωπο! Διότι δεν μπορείς να επιλέγεις ως εξώφυλλο του τεύχους που κυκλοφορεί μετά τα Όσκαρ μια «εναλλακτική-σκυλού» τραγουδίστρια που βρέθηκε εκεί «της προσκολλήσεως»! Είναι βλαχιά και κακομοιριά να κάνεις εξώφυλλο την πιο άσχετη κι από τους άσχετους της απονομής, μόνο και μόνο επειδή είναι Ελληνίδα. Με κάτι τέτοια εξώφυλλα δεν τονώνεται η «εθνική περηφάνια», αντίθετα ενισχύεται η «ραγιαδίστικη» εσωστρέφεια. Με άλλα λόγια, ένα σημαντικό κομμάτι του ελληνικού πληθυσμού θα θυμάται την 79η απονομή όχι για την ιστορική βράβευση του Μάρτυ, ούτε για τον οικολογικό της χαρακτήρα αλλά για το φόρεμα της Αννούλας.
Υ.Γ.1: Τώρα που το σκέφτομαι Provolone, όταν πηγαίνουμε στις Κάννες, να φωτογραφιζόμαστε κι εμείς ως φιλόδοξες starlet στην Croisette
Υ.Γ.2: Και κάτι για τα κορίτσια του Blog: Από ενδυματολογικής άποψης, δεν ήταν η πιο αδιάφορη απονομή που έχει υπάρξει ποτέ? Μόνο η πανέμορφη Κέητ Μπλανσετ άξιζε!
Βρίσκομαι ωστόσο στη δυσάρεστη θέση να σας ενημερώσω ότι κανείς μας δεν σχολίασε τη σημαντικότερη στιγμή της 79ης απονομής! Μάλιστα, αν αναλογιστούμε ότι οι μισοί τουλάχιστον από εμάς ασχολούνται με τα media, είμαστε κατάπτυστοι.
Πώς γίνεται να αφήνουμε ασχολίαστη την εμφάνιση της εθνικής μας σταρ, της Άννας Βίσση στα Όσκαρ? Μα είναι δυνατόν? Και μετά έχουμε το θράσος (μάλιστα, το θράσος) να πιάνουμε στο στόμα μας τον κύριο Κωστόπουλο. Που αν δεν ήταν αυτός, να βγάλει το μείζον αυτό εθνικό ζήτημα στο εξώφυλλο του Down Town, θα μέναμε στα μαύρα σκοτάδια!
Δεν σας κρύβω ότι είμαι βαθύτατα αναστατωμένη! Μόλις είδα το εξώφυλλο, ένιωσα σκοτοδίνη και ίλιγγο. Σε ποια ταινία εμφανίστηκε η Αννούλα? Μήπως έπαιζε την ερωμένη του Έντι Μέρφυ στα Dreamgirls (και κόπηκε η σκηνή του μαλλιοτραβήγματος με την Beyonce)? Μήπως υποδυόταν το ανορεξικό alter ego της Jennifer Hudson στις σκηνές που φανταζόταν τον εαυτό της μετά τα Bodyline? Μήπως δάνεισε την υπέροχη φωνή της σε κάποιον από τους πιγκουΐνους του Happy Feet?
Τίποτα από όλα αυτά αγαπητοί συνάδελφοι. Η Άννα Βίσση συνόδευε την ενδυματολόγο Patricia Field (γνωστή για τις δουλειές της στο «Devil wears Prada», στο «Sex & the city» αλλά και για το κατακόκκινο μαλλί της). Μόνο που να, κάποιο λάθος έγινε με τις θέσεις και δεν κάθισαν μαζί την ώρα της απονομής. Κρίμα για την Ελλάδα και κρίμα για την Αννούλα, που έμεινε με τα 15 δευτερόλεπτα δημοσιότητας στο κόκκινο χαλί (και το εξώφυλλο του Down Town).
Και κάπου εδώ τελειώνει η πλάκα. Μπορεί ο κύριος Κωστόπουλος να περηφανεύεται για την καταγωγή του από τον Βόλο και να δίνει μαθήματα cool συμπεριφοράς, φαίνεται όμως ότι μπορείς να βγάλεις εύκολα έναν άνθρωπο από τη βλαχία, αλλά όχι τη βραχιά μέσα από τον άνθρωπο! Διότι δεν μπορείς να επιλέγεις ως εξώφυλλο του τεύχους που κυκλοφορεί μετά τα Όσκαρ μια «εναλλακτική-σκυλού» τραγουδίστρια που βρέθηκε εκεί «της προσκολλήσεως»! Είναι βλαχιά και κακομοιριά να κάνεις εξώφυλλο την πιο άσχετη κι από τους άσχετους της απονομής, μόνο και μόνο επειδή είναι Ελληνίδα. Με κάτι τέτοια εξώφυλλα δεν τονώνεται η «εθνική περηφάνια», αντίθετα ενισχύεται η «ραγιαδίστικη» εσωστρέφεια. Με άλλα λόγια, ένα σημαντικό κομμάτι του ελληνικού πληθυσμού θα θυμάται την 79η απονομή όχι για την ιστορική βράβευση του Μάρτυ, ούτε για τον οικολογικό της χαρακτήρα αλλά για το φόρεμα της Αννούλας.
Υ.Γ.1: Τώρα που το σκέφτομαι Provolone, όταν πηγαίνουμε στις Κάννες, να φωτογραφιζόμαστε κι εμείς ως φιλόδοξες starlet στην Croisette
Υ.Γ.2: Και κάτι για τα κορίτσια του Blog: Από ενδυματολογικής άποψης, δεν ήταν η πιο αδιάφορη απονομή που έχει υπάρξει ποτέ? Μόνο η πανέμορφη Κέητ Μπλανσετ άξιζε!
Remember: Short, controlled bursts #1
Για κανένα απολύτως λόγο, που όπως ξέρουμε είναι ο καλύτερος λόγος για να κάνεις κάτι, θα δοκιμάσω για πρώτη φορά ένα φορμά (από ένα νομά σε ένα δωμά) ημι-τακτικού, ημι-επαναλαμβανόμενου και ημι-αυτόματου post, που είναι σύντομο (-ish), ξεκούραστο και απολαυστικό (-ish). Bear with me. Και γράψτε τα δικά σας αντίστοιχα στα comments. Or don't. Go out instead.
Ο Mac βλέπει:
- Rocky Balboa στο σινεμά. Ο παλαίμαχος boxer επιστρέφει για έναν τελευταίο αγώνα και για να δείξει μια για πάντα ότι απλά είναι ο καλύτερος. Ευτυχώς, το κάνει σε μια αξιοπρεπέστατη ταινία στο πνεύμα του παλιού, πρώτου Rocky, χωρίς υπερβολές και περιττά στοιχεία. Ο Rocky Balboa είναι αδιαμφισβήτητα ένα pop culture icon, και αυτή η ταινία είναι ο ιδανικός αποχαιρετισμός.
- Afro Samurai στο σπίτι. Ή αλλιώς τι θα συνέβαινε εάν ο Quentin Tarantino και οι αγαπημένοι του συντελεστές αποφάσιζαν να συνεργαστούν με γιαπωνέζους anime creators. Δημιουργία του Takashi Okazaki, με τις φωνές των Samuel L. Jackson, Kelly Hu και Ron Perlman, και μουσική απο τον RZA, ο Afro Samurai περιπλανιέται σε μια post-apocalyptic feudal Ιαπωνία, αναζητώντας εκδίκηση για το θάνατο του πατέρα του. Over the top, αναρχικό, irreverent anime όπου το katana συναντιέται ακόμα και με terminator-like robots. And stuff. Geek out!
O Mac ακούει: Isobel Campbell & Mark Lanegan - Ballad of the Broken Seas. Περσινός δίσκος, με την πάλαι-ποτέ φωνή των Belle and Sebastian και τον πρώην τραγουδιστή των Screaming Trees. Υπέροχες, ταξιδιάρικες μελωδίες όπου πρωταγωνιστούν ακουστικά όργανα, η υπέροχη φωνή της Campbell και η φοβερή βραχνάδα του Lanegan.
O Mac γουστάρει: To 2ο Comicdom Convention που γίνεται αυτό το Σ/Κ (3-4/3). Καλή οργάνωση, περισσότερος χώρος για τα περίπτερα των comic shops και των δημιουργών, ενδιαφέροντες καλεσμένοι εξ Αμερικής, καλή ατμόσφαιρα για τους φαν των comics.
Ο Mac σιχαίνεται: Το γεγονός ότι από το φθινόπωρο πήγαμε κατευθείαν στην άνοιξη, και τα παλτά και τα σκι έμειναν στην αχρηστία φέτος.
Mac's favourite quote: "Madonna getting upset with her daughter for dressing too slutty is like Mr. T getting upset with his son for pitying too many fools."
Ο Mac βλέπει:
- Rocky Balboa στο σινεμά. Ο παλαίμαχος boxer επιστρέφει για έναν τελευταίο αγώνα και για να δείξει μια για πάντα ότι απλά είναι ο καλύτερος. Ευτυχώς, το κάνει σε μια αξιοπρεπέστατη ταινία στο πνεύμα του παλιού, πρώτου Rocky, χωρίς υπερβολές και περιττά στοιχεία. Ο Rocky Balboa είναι αδιαμφισβήτητα ένα pop culture icon, και αυτή η ταινία είναι ο ιδανικός αποχαιρετισμός.
- Afro Samurai στο σπίτι. Ή αλλιώς τι θα συνέβαινε εάν ο Quentin Tarantino και οι αγαπημένοι του συντελεστές αποφάσιζαν να συνεργαστούν με γιαπωνέζους anime creators. Δημιουργία του Takashi Okazaki, με τις φωνές των Samuel L. Jackson, Kelly Hu και Ron Perlman, και μουσική απο τον RZA, ο Afro Samurai περιπλανιέται σε μια post-apocalyptic feudal Ιαπωνία, αναζητώντας εκδίκηση για το θάνατο του πατέρα του. Over the top, αναρχικό, irreverent anime όπου το katana συναντιέται ακόμα και με terminator-like robots. And stuff. Geek out!
O Mac ακούει: Isobel Campbell & Mark Lanegan - Ballad of the Broken Seas. Περσινός δίσκος, με την πάλαι-ποτέ φωνή των Belle and Sebastian και τον πρώην τραγουδιστή των Screaming Trees. Υπέροχες, ταξιδιάρικες μελωδίες όπου πρωταγωνιστούν ακουστικά όργανα, η υπέροχη φωνή της Campbell και η φοβερή βραχνάδα του Lanegan.
O Mac γουστάρει: To 2ο Comicdom Convention που γίνεται αυτό το Σ/Κ (3-4/3). Καλή οργάνωση, περισσότερος χώρος για τα περίπτερα των comic shops και των δημιουργών, ενδιαφέροντες καλεσμένοι εξ Αμερικής, καλή ατμόσφαιρα για τους φαν των comics.
Ο Mac σιχαίνεται: Το γεγονός ότι από το φθινόπωρο πήγαμε κατευθείαν στην άνοιξη, και τα παλτά και τα σκι έμειναν στην αχρηστία φέτος.
Mac's favourite quote: "Madonna getting upset with her daughter for dressing too slutty is like Mr. T getting upset with his son for pitying too many fools."
Subscribe to:
Posts (Atom)
