Σχολιάζοντας το πρόστιμο που επέβαλε το ΕΣΡ στη Βέφα Αλεξιάδου για τη γκρίζα διαφήμιση της σειράς κουζινικών της, η agg ανέφερε ότι «διυλίσαμε πάλι τον κώνωπα...και όσο για την κάμηλο...μια χαψιά». Το σχόλιο αφορούσε την κατάντια της τηλεόρασης εν γένει, αλλά τελικά έχει εφαρμογή και στο ειδικό θέμα της γκρίζας διαφήμισης.
Τι άλλο θα μπορούσε να πει κανείς για τους χορηγούς εκπομπών, οι οποίοι -έναντι αδράς πληρωμής- αποκτούν το δικαίωμα να έχουν το πρώτο και το τελευταίο spot στα διαφημιστικά διαλείμματα, να παίζουν το διαφημιστικό τους κάθε φορά που προβάλλεται το trailer της εκάστοτε εκπομπής αλλά και…να διαφημίζονται μέσω της σεναριακής πλοκής. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, οι πρωταγωνίστριες της σειράς «Θα βρεις τον δάσκαλο σου» χαριεντίζονται μέσω της καρτοκινητής What’s up, με την κάμερα να κάνει gros plan στην οθόνη του κινητού. Ευτυχώς, αυτό είναι το μόνο παράδειγμα που μπορώ να επικαλεστώ γιατί ο κατάλογος των «επιδοτούμενων» εκπομπών περιλαμβάνει το «Ποτέ την Κυριακή», το «Super Deal», τη «Βέρα στο Δεξί» και άλλες εκπομπές που σαφέστατα δεν έχουν εμένα ως κοινό-στόχο.
Σύμφωνα με μεγαλόσχημα στελέχη της αγοράς, η special χορηγία εκπομπής καθιερώθηκε ως μέσο σύναψης συμφωνιών γκρίζας διαφήμισης, η οποία είναι παράνομη στην Ελλάδα. Τα ίδια στελέχη αναφέρουν ότι «την επομένη κάθε εκπομπής περιμένουμε την καμπάνα του ΕΣΡ», φυσικά όμως εξακολουθούν να ασκούν την συγκεκριμένη πρακτική. Και γιατί να σταματήσουν άλλωστε, αφού στην περίπτωση τους η καμπάνα -τις περισσότερες φορές- σιωπά.
Προσωπικά δεν με ενοχλεί η πράξη καθαυτή όσο ο άγαρμπος τρόπος υλοποίησης της. Πώς να το κάνουμε βρε παιδιά, άλλο πράγμα τα φευγαλέα πλάνα των πρωταγωνιστών αμερικάνικών σειρών με ένα κύπελλο Starbucks στο χέρι, κι άλλο η χαζοχαρούμενη πρωταγωνίστρια που πετάει στο άσχετο την ατάκα «τώρα θα μιλήσω με τους what’s up φίλους μου». Που θα πάει όμως, θα διορθωθούν. Το ΕΣΡ δεν προτίθεται να τους ενοχλήσει. Είναι απασχολημένο με τη Βέφα και τα επαρχιακά τσοντοκάναλα!
Thursday, March 29, 2007
Wednesday, March 28, 2007
Η Αθήνα τη νύχτα
Ο χρόνος αυξάνεται επειδή το σύμπαν διαστέλλεται, κι έτσι προχωράμε προς το μέλλον. Τάδε έφη Stephen Hawking. Στα αρχικά στάδια της μελέτης του, ο πασίγνωστός φυσικός έκανε την υπόθεση ότι αν το σύμπαν συσταλθεί, τότε ο χρόνος θα γυρίσει πίσω. Στην πορεία της έρευνας του εγκατέλειψε την υπόθεση αυτή, αποκλείοντας έτσι το ενδεχόμενο ενός ταξιδιού στο παρελθόν.
Μια βόλτα στη νυχτερινή Αθήνα ίσως έκανε το Hawking να ανασκευάσει την άποψη του. Η σκέψη αυτή προέκυψε αυθόρμητα (όσο αυθόρμητα μπορεί να έρθει στο μυαλό σου το «Χρονικό του Χρόνου») την προηγούμενη Παρασκευή, όταν επισκέφθηκα μετά από πολύ-πολύ καιρό ένα μεγάλο club στην περιοχή του Ψυρρή. Και θυμήθηκα τις άγριες αθηναϊκές νύχτες της περιόδου 1995-2002, όταν η dance μουσική μεσουρανούσε, οι επισκέψεις ξένων DJs προκαλούσαν ρίγη συγκίνησης στους φανατικούς clubbers (συμπεριλαμβανομένης της υπογράφουσας), όταν οι ουρές έξω απ’ το +Soda θύμιζαν διαστημικές «σκουληκότρυπες». Μια εποχή που πέρασε γρήγορα. Ή μήπως έτσι φάνηκε σε εμάς, τους κουρασμένους πλέον clubbers, που βλέπουν τα τριάντα ante portas; Το ερώτημα εμπίπτει στην θεωρία της σχετικότητας, και κάπου εδώ έχω κάνει κουλουβάχατα τους επιστήμονες.
Πίσω στο συσταλμένο νυχτερινό σύμπαν την Αθήνας! Με τα μεγάλα parties να αποτελούν παρελθόν, σε ποια χρονιά διασκέδασης βρισκόμαστε; Χμ, let me think! Παρεϊστικα μπαρ θαμώνων (σαν αυτό που έπινε το ουίσκι του ο «ναυαρχούκος» στο «Δεσποινίς διευθυντής», λίγο πριν…πιάσει δουλειά), rock on the easy listening side, καλοφτιαγμένα cocktail..ναι, είμαστε στα 60’s. Κάθε βράδυ οι Αθηναίοι μαζεύονται γύρω από μπάρες με το παλιομοδίτικό μαξιλαράκι, για κουβεντούλα και χαλαρό λίκνισμα πάνω από καλοφτιαγμένα dry martinis και kir royals. Ανάγκη για πιο «ανθρώπινη» επικοινωνία ή νοσταλγία για μια εποχή που η γενιά μας έζησε μόνο μέσα από τις ασπρόμαυρες ταινίες;
Και το σύμπαν συνεχίζει να συστέλλεται. Ποια θα είναι η τάση του μέλλοντος στη νυχτερινή Αθήνα; Μήπως οι «εν οίκω συγκεντρώσεις» με βερμούτ και μπλουζ των αρχών 60’s ή, ακόμα πιο πίσω στο χρόνο, τα jazz clubs και ο χορός μέχρι πρωίας ύπό τους ήχους ζωντανής μπάντας; Ή μήπως να υιοθετήσουμε τη θεωρία του παλλόμενου σύμπαντος και να κάνουμε ένα βήμα μπροστά (από τα 60’s που είμαστε τώρα, μην ξεχνιόμαστε), στις μεγάλες ντίσκο και τα «αυθεντικά λαϊκά» μπουζούκια των κιτς 80’s;
Η αλήθεια είναι ότι η αστροφυσική δεν είναι το φόρτε μου, συνεπώς μάλλον δεν μπορώ να πω με σιγουριά ποια θα είναι η επόμενη μόδα στο nightlife. Ίσως μάλιστα η σύγχρονη Αθήνα του «πλουραλισμού των επιλογών» να είναι ένα δείγμα παράλληλων συμπάντων, και….καλά, εντάξει σταματάω.
Με περιμένει και το Martini μου
Μια βόλτα στη νυχτερινή Αθήνα ίσως έκανε το Hawking να ανασκευάσει την άποψη του. Η σκέψη αυτή προέκυψε αυθόρμητα (όσο αυθόρμητα μπορεί να έρθει στο μυαλό σου το «Χρονικό του Χρόνου») την προηγούμενη Παρασκευή, όταν επισκέφθηκα μετά από πολύ-πολύ καιρό ένα μεγάλο club στην περιοχή του Ψυρρή. Και θυμήθηκα τις άγριες αθηναϊκές νύχτες της περιόδου 1995-2002, όταν η dance μουσική μεσουρανούσε, οι επισκέψεις ξένων DJs προκαλούσαν ρίγη συγκίνησης στους φανατικούς clubbers (συμπεριλαμβανομένης της υπογράφουσας), όταν οι ουρές έξω απ’ το +Soda θύμιζαν διαστημικές «σκουληκότρυπες». Μια εποχή που πέρασε γρήγορα. Ή μήπως έτσι φάνηκε σε εμάς, τους κουρασμένους πλέον clubbers, που βλέπουν τα τριάντα ante portas; Το ερώτημα εμπίπτει στην θεωρία της σχετικότητας, και κάπου εδώ έχω κάνει κουλουβάχατα τους επιστήμονες.
Πίσω στο συσταλμένο νυχτερινό σύμπαν την Αθήνας! Με τα μεγάλα parties να αποτελούν παρελθόν, σε ποια χρονιά διασκέδασης βρισκόμαστε; Χμ, let me think! Παρεϊστικα μπαρ θαμώνων (σαν αυτό που έπινε το ουίσκι του ο «ναυαρχούκος» στο «Δεσποινίς διευθυντής», λίγο πριν…πιάσει δουλειά), rock on the easy listening side, καλοφτιαγμένα cocktail..ναι, είμαστε στα 60’s. Κάθε βράδυ οι Αθηναίοι μαζεύονται γύρω από μπάρες με το παλιομοδίτικό μαξιλαράκι, για κουβεντούλα και χαλαρό λίκνισμα πάνω από καλοφτιαγμένα dry martinis και kir royals. Ανάγκη για πιο «ανθρώπινη» επικοινωνία ή νοσταλγία για μια εποχή που η γενιά μας έζησε μόνο μέσα από τις ασπρόμαυρες ταινίες;
Και το σύμπαν συνεχίζει να συστέλλεται. Ποια θα είναι η τάση του μέλλοντος στη νυχτερινή Αθήνα; Μήπως οι «εν οίκω συγκεντρώσεις» με βερμούτ και μπλουζ των αρχών 60’s ή, ακόμα πιο πίσω στο χρόνο, τα jazz clubs και ο χορός μέχρι πρωίας ύπό τους ήχους ζωντανής μπάντας; Ή μήπως να υιοθετήσουμε τη θεωρία του παλλόμενου σύμπαντος και να κάνουμε ένα βήμα μπροστά (από τα 60’s που είμαστε τώρα, μην ξεχνιόμαστε), στις μεγάλες ντίσκο και τα «αυθεντικά λαϊκά» μπουζούκια των κιτς 80’s;
Η αλήθεια είναι ότι η αστροφυσική δεν είναι το φόρτε μου, συνεπώς μάλλον δεν μπορώ να πω με σιγουριά ποια θα είναι η επόμενη μόδα στο nightlife. Ίσως μάλιστα η σύγχρονη Αθήνα του «πλουραλισμού των επιλογών» να είναι ένα δείγμα παράλληλων συμπάντων, και….καλά, εντάξει σταματάω.
Με περιμένει και το Martini μου
Tuesday, March 27, 2007
...και εγένετο χειμώνας!
Επιτέλους χειμώνιασε. Μετά από πολυμηνη αναμονή και συνεχείς αναβολές, νιώθω ότι χειμώνιασε. Κάθομαι στο γραφείο και πίνω ζεστό τσάι για να μην ψοφήσω από το κρύο και με βρουν οι μεσημεριανοί κόκκαλο. Έχει χαλάσει και το κωλοπαράθυρο και δεν κλείνει και μπάζει απίστευτα. Άντε κι άμα χιονίσει θα σας καλέσω για σούπα στα χειμερινά μου ανάκτορα (στα θερινά δεν χιονίζει).
Εν πάσει περιπτώσει, κάθομαι εδώ και έχω απέναντί μου τρεις τηλεφωνήτριες. Οι οποίες ξυπνούν μέσα στη μαύρη νύχτα και έρχονται εδώ για να κάνουν τι;;;;; Για να παραλαμβάνουν τα παράπονα του κακοπαθημένου κοινού μας! Εκτός από όλα τα άλλα λοιπόν, έμαθα αυτές τις ημέρες ότι ο κόσμος ξυπνάει στις 6 με τον καημό του και πριν ακόμη βγάλει την τσίμπλα, βουτάει το τηλέφωνο και αρχίζει να ξεφουρνίζει «καταγγελίες». Ό, τι μπορείτε να φανταστείτε: παράπονα για λακούβες, για τη γειτόνισα που τινάζει τα χαλιά της, για το σκύλο του διπλανού που δε βγάζει το σκασμό όλη νύχτα, για το ανάλγητο κράτος κλπ κλπ! Μέχρι που πήρε, λέει, ένας και ρώτησε τι ώρα είναι στην Αυστραλία. Κι εμείς έτσι θα γίνουμε στα γεράματά μας; Λες;;;;;;
Εν πάσει περιπτώσει, κάθομαι εδώ και έχω απέναντί μου τρεις τηλεφωνήτριες. Οι οποίες ξυπνούν μέσα στη μαύρη νύχτα και έρχονται εδώ για να κάνουν τι;;;;; Για να παραλαμβάνουν τα παράπονα του κακοπαθημένου κοινού μας! Εκτός από όλα τα άλλα λοιπόν, έμαθα αυτές τις ημέρες ότι ο κόσμος ξυπνάει στις 6 με τον καημό του και πριν ακόμη βγάλει την τσίμπλα, βουτάει το τηλέφωνο και αρχίζει να ξεφουρνίζει «καταγγελίες». Ό, τι μπορείτε να φανταστείτε: παράπονα για λακούβες, για τη γειτόνισα που τινάζει τα χαλιά της, για το σκύλο του διπλανού που δε βγάζει το σκασμό όλη νύχτα, για το ανάλγητο κράτος κλπ κλπ! Μέχρι που πήρε, λέει, ένας και ρώτησε τι ώρα είναι στην Αυστραλία. Κι εμείς έτσι θα γίνουμε στα γεράματά μας; Λες;;;;;;
Monday, March 26, 2007
Η άγνοια του ευτυχισμένου «μονοθεματιστή»
Για καλή μου τύχη έχω πολύύύύύ καιρό να δω ειδήσεις στην τηλεόραση (όσο ειρωνικό και αν ακούγεται αυτό!). Ξέρω όμως ότι αυτές τις ημέρες ο τηλεθεατής-μονοθεματιστής έχει να επιλέξει ανάμεσα στα ασφαλιστικά ταμεία (..δεν ξέραμε ότι μας κλέβουν, τώρα το ανακαλύψαμε), τη συντριβή της Εθνικής και το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού. Αυτά και μόνο αυτά συμβαίνουν στην Ελλάδα (αν είσαι τηλεθεατής).
Προσπαθώ να φανταστώ πώς είναι ένας άνθρωπος που ενημερώνεται μόνο από τα κεντρικά δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης. (Αν υποθέσουμε ότι δεν ακούει ραδιόφωνο και...φυσικά δεν διαβάζει το περιτύλιγμα του dvd που λέγεται εφημερίδα). Μιλάμε για διαρκή μεσάνυχτα. Πηχτό σκοτάδι και νύξ ασέληνος! Ορατότης τριών μέτρων μόλις και μετά βίας! Κοινωνική μυωπία...
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει στη Βόρεια Κορέα, όπου βλέπουν ειδήσεις για τον Κιμ Γιονγκ Ιλ (και τα κατορθώματά του). Σε λίγο καιρό, (που θα έχει επιστρέψει και ο...Νίκος στο γυαλί) ο Έλληνας θα συναγωνίζεται τον Βορειοκορεάτη στη...μαλάκυνση εγκεφάλου. Θα είναι δηλαδή ένα πλήρες ζώον, ευτυχισμένο μέσα στην πληρη άγνοιά του. Άρα...εντάξει! Καλά είναι τα μονοθεματικά δελτία. Δημιουργούν ευτυχισμένους (μηρυκάζοντες) ανθρώπους! ΜΟΟΥΥΥΟΟΥΥΟΥ!
Ξημέρωσε για τα καλά. Πάω σπίτι μου.
Προσπαθώ να φανταστώ πώς είναι ένας άνθρωπος που ενημερώνεται μόνο από τα κεντρικά δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης. (Αν υποθέσουμε ότι δεν ακούει ραδιόφωνο και...φυσικά δεν διαβάζει το περιτύλιγμα του dvd που λέγεται εφημερίδα). Μιλάμε για διαρκή μεσάνυχτα. Πηχτό σκοτάδι και νύξ ασέληνος! Ορατότης τριών μέτρων μόλις και μετά βίας! Κοινωνική μυωπία...
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει στη Βόρεια Κορέα, όπου βλέπουν ειδήσεις για τον Κιμ Γιονγκ Ιλ (και τα κατορθώματά του). Σε λίγο καιρό, (που θα έχει επιστρέψει και ο...Νίκος στο γυαλί) ο Έλληνας θα συναγωνίζεται τον Βορειοκορεάτη στη...μαλάκυνση εγκεφάλου. Θα είναι δηλαδή ένα πλήρες ζώον, ευτυχισμένο μέσα στην πληρη άγνοιά του. Άρα...εντάξει! Καλά είναι τα μονοθεματικά δελτία. Δημιουργούν ευτυχισμένους (μηρυκάζοντες) ανθρώπους! ΜΟΟΥΥΥΟΟΥΥΟΥ!
Ξημέρωσε για τα καλά. Πάω σπίτι μου.
Εξαιρετικά αφιερωμένο στους τηλεμαϊντανούς!
Κάποτε, πριν περίπου 80 χρόνια, ο Fred Barnard δήλωσε ότι μία εικόνα αξίζει όσο δέκα χιλιάδες λέξεις. Είχε δίκιο...
(πηγή photo: expertfootball.com)
Subscribe to:
Posts (Atom)
