Ο φίλτατος Πανούτσος, τον οποίο εκτιμώ ιδιαίτερα γιατί έχει μακράν την καλύτερη «πένα» στον αθλητικό Τύπο, μάλλον τα μπέρδεψε λιγάκι. Το αθλητικό Κέντρο Νεότητας δεν είναι το Ολυμπιακό Κέντρο Ιστιοπλοΐας στον Άγιο Κοσμά. Τσου τσου…Nein, αγαπητοί μου. Το ένα έχει χόρτο και λιβάδια για να βόσκουν οι αγελάδες των Νοτίων Προαστίων και οι Έλληνες αθλητές, ενώ το άλλο το καλό, λίγο πιο νότια, εκεί όπου μεγαλούργησα εγώ κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων, προτιμά το υγρό στοιχείο. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Μην λέτε ότι να’ναι. Αλλά ακόμα και αν είχε δίκιο ο Πανούτσος, τι θέλετε δηλαδή; Να διαθέσει το κράτος το «ζουμερό φιλέτο» των Αγώνων για να κάνει…βαρκάδα η Κατίνα και η Μαρίνα; Σε 400.000 τ.μ.; Έλεος! Και εσύ Αλούπακλα σταμάτα να κάνεις αντιπολίτευση και πήγαινε παίξε λίγο Xbox! Άντε...
Friday, April 13, 2007
Που είσαι ρε Τσε να μας θαυμάσεις (συνέχεια εκ του προηγουμένου)
Δώστε πάρκο στον Πανούτσο!
Μια και έγραφα για το πάρκο-φάντασμα του Ελληνικού τις προάλλες, αξίζει να δείτε τι ανέφερε σήμερα και ο Πανούτσος για τις Ολυμπιακές Εγκαταστάσεις της παραλίας και τις Ολυμπιακές υποδομές:
"Mετά τη σύσκεψη της διυπουργικής στου Μαξίμου, το ουσιώδες ερώτημα είναι τρία χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς, που το κόστος ασφαλείας τους υπολογίζεται σε 1,7 δισ. ευρώ, χρειάζεται να δώσουμε και άλλα λεφτά για να αγοράσουμε κάμερες;
Πριν από οκτώ χρόνια, με τον Ανδρέα Φούρα στο υπουργείο είχαμε αγοράσει κάμερες, στους Ολυμπιακούς αγοράσαμε ξανά, τώρα θα πρέπει να αγοράσουμε τις νέες, τις καλές από τη Space Hellas; Εκτός αν το να αγοράζουμε συνέχεια κάμερες αποτελεί μέρος του σχεδίου των αθλητικών παροχών στον λαό. Οπως είχε ανακοινωθεί ότι θα είναι το νέο ανακαινισμένο αθλητικό κέντρο νεότητος Αγίου Κοσμά.
Ευχαριστώ τον αναγνώστη Γ.Τ. για το mail που μου έστειλε, το οποίο αφορά τον Αγιο Κοσμά. Το οποίο αναφέρει ότι την περασμένη Τετάρτη αποσφραγίστηκαν οι πέντε προσφορές των υποψηφίων εταιρειών για να αναλάβουν τη μακροχρόνια μίσθωση των Ολυμπιακών Εγκαταστάσεων του Αγίου Κοσμά.
Eίναι οι: 1) «Σείριος Τεχνική Εμπορική Βιομηχανική Εκμετάλλευσης Σταθμών Αυτοκινήτων Α.Ε.». 2) Ενωση εταιρειών με την επωνυμία S.CAPE, η οποία αποτελείται από τις εταιρείες «J&P Αβαξ Α.Ε.», «ΓΕΚ Α.Ε.», «Βιοτέρ Α.Ε.» και «Μοτοδυναμική Α.Ε.». 3) Ενωση εταιρειών αποτελούμενη από τις εταιρείες «ΙΝΤΡΑΚΟΜ Κατασκευές A.E.», «Eλληνική Τεχνοδομική ΤΕΒ Α.Ε.», «Ακροπόλ Χαραγκιώνης Α.Ε.» και «Λάμπερτ Σμιθ Χάμπτον Ελλάς Α.Ε.». 4) «Waterfront A.E. ». 5) Ενωση εταιρειών αποτελούμενη από τις «Αιγαίον Οϊλ Ανώνυμη Εταιρεία Βιομηχανίας και Εμπορίας Πετρελαιοειδών», «Hellenic Environmental Center Ανώνυμη Εταιρεία Διαχείρισης και Επεξεργασίας Πετρελαιοειδών Καταλοίπων», «Majestic Marine Company», «Oceanic Cruise Corp.», «Γαντζούλας ΑΤΕΕ» και «Παντεχνική Α.Ε.», οι οποίες «Βάσει του νόμου 3342/2005 επιτρέπονται η αξιοποίηση-εκμετάλλευση της μαρίνας, δυναμικότητας 1.170 σκαφών, η δημιουργία εμπορικών καταστημάτων, εστιατορίων και αναψυκτηρίων, η κατασκευή έως 30 υπνοδωματίων κατηγορίας 5 αστέρων, συνολικής επιφάνειας 1.400 τ.μ., η δημιουργία χώρων διεξαγωγής πολιτιστικών, αθλητικών και ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων, η δημιουργία ελικοδρομίου, καθώς και οι αθλητικές χρήσεις».
Και τώρα που το μάθατε και το μάθαμε, τι θα κάνουμε όλοι μαζί; Θα βγούμε στους δρόμους να φωνάξουμε ότι μας κορόιδευαν; Παπάρια θα βγούμε. Οι Ολυμπιακοί του 2004 έγιναν, οι πραγματικοί νικητές ήταν πέντε και τα ονόματά τους μπορείτε να ξαναδιαβάσετε στην προκήρυξη του Αγίου Κοσμά. Τιμή στους πέντε ήρωες που κατάλαβαν το νόημα των αγώνων".
"Mετά τη σύσκεψη της διυπουργικής στου Μαξίμου, το ουσιώδες ερώτημα είναι τρία χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς, που το κόστος ασφαλείας τους υπολογίζεται σε 1,7 δισ. ευρώ, χρειάζεται να δώσουμε και άλλα λεφτά για να αγοράσουμε κάμερες;
Πριν από οκτώ χρόνια, με τον Ανδρέα Φούρα στο υπουργείο είχαμε αγοράσει κάμερες, στους Ολυμπιακούς αγοράσαμε ξανά, τώρα θα πρέπει να αγοράσουμε τις νέες, τις καλές από τη Space Hellas; Εκτός αν το να αγοράζουμε συνέχεια κάμερες αποτελεί μέρος του σχεδίου των αθλητικών παροχών στον λαό. Οπως είχε ανακοινωθεί ότι θα είναι το νέο ανακαινισμένο αθλητικό κέντρο νεότητος Αγίου Κοσμά.
Ευχαριστώ τον αναγνώστη Γ.Τ. για το mail που μου έστειλε, το οποίο αφορά τον Αγιο Κοσμά. Το οποίο αναφέρει ότι την περασμένη Τετάρτη αποσφραγίστηκαν οι πέντε προσφορές των υποψηφίων εταιρειών για να αναλάβουν τη μακροχρόνια μίσθωση των Ολυμπιακών Εγκαταστάσεων του Αγίου Κοσμά.
Eίναι οι: 1) «Σείριος Τεχνική Εμπορική Βιομηχανική Εκμετάλλευσης Σταθμών Αυτοκινήτων Α.Ε.». 2) Ενωση εταιρειών με την επωνυμία S.CAPE, η οποία αποτελείται από τις εταιρείες «J&P Αβαξ Α.Ε.», «ΓΕΚ Α.Ε.», «Βιοτέρ Α.Ε.» και «Μοτοδυναμική Α.Ε.». 3) Ενωση εταιρειών αποτελούμενη από τις εταιρείες «ΙΝΤΡΑΚΟΜ Κατασκευές A.E.», «Eλληνική Τεχνοδομική ΤΕΒ Α.Ε.», «Ακροπόλ Χαραγκιώνης Α.Ε.» και «Λάμπερτ Σμιθ Χάμπτον Ελλάς Α.Ε.». 4) «Waterfront A.E. ». 5) Ενωση εταιρειών αποτελούμενη από τις «Αιγαίον Οϊλ Ανώνυμη Εταιρεία Βιομηχανίας και Εμπορίας Πετρελαιοειδών», «Hellenic Environmental Center Ανώνυμη Εταιρεία Διαχείρισης και Επεξεργασίας Πετρελαιοειδών Καταλοίπων», «Majestic Marine Company», «Oceanic Cruise Corp.», «Γαντζούλας ΑΤΕΕ» και «Παντεχνική Α.Ε.», οι οποίες «Βάσει του νόμου 3342/2005 επιτρέπονται η αξιοποίηση-εκμετάλλευση της μαρίνας, δυναμικότητας 1.170 σκαφών, η δημιουργία εμπορικών καταστημάτων, εστιατορίων και αναψυκτηρίων, η κατασκευή έως 30 υπνοδωματίων κατηγορίας 5 αστέρων, συνολικής επιφάνειας 1.400 τ.μ., η δημιουργία χώρων διεξαγωγής πολιτιστικών, αθλητικών και ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων, η δημιουργία ελικοδρομίου, καθώς και οι αθλητικές χρήσεις».
Και τώρα που το μάθατε και το μάθαμε, τι θα κάνουμε όλοι μαζί; Θα βγούμε στους δρόμους να φωνάξουμε ότι μας κορόιδευαν; Παπάρια θα βγούμε. Οι Ολυμπιακοί του 2004 έγιναν, οι πραγματικοί νικητές ήταν πέντε και τα ονόματά τους μπορείτε να ξαναδιαβάσετε στην προκήρυξη του Αγίου Κοσμά. Τιμή στους πέντε ήρωες που κατάλαβαν το νόημα των αγώνων".
... κι ευθύς εμύρισε άνοιξη...
Λατρεύω το χειμώνα, πραγματικά. Αν μπορώ να πω ότι έχω μια "αγαπημένη 
εποχή", είναι αυτή (όταν είναι σωστός χειμώνας όμως, όχι το φετινό ρεζίλι). Δεν ξέρω αν είναι επειδή είναι η νύχτα μεγαλύτερη, επειδή έχω πιο ενδιαφέροντα ρούχα το χειμώνα (Coats rule, το τζην και το κοντομάνικο κουράζονται γρήγορα. Πουκάμισο; Τι είναι αυτό;), επειδή είμαι σπιτόγατος και το κρύο είναι καλή δικαιολογία για να κάθομαι σπίτι μου να παίζω games και να βλέπω DVDs, ή επειδή έχει χιόνια και μπορώ να κάνω σκι, αλλά γουστάρω ρε παιδί μου.
Όταν όμως μπαίνει η άνοιξη σιγά σιγά και μάλιστα με τέτοιες μέρες, δεν μπορώ να μη νιώθω κάπως "αλλιώς". Δεν είναι απλά ότι ξέρεις στο μυαλό σου ότι πρόκειται για "αναγέννηση της φύσης", "νέα εποχή", "α, έρχεται το καλοκαίρι" και λοιπά. Περισσότερο το αισθάνεσαι πάνω στο δέρμα σου, το μυρίζεις στον αέρα (ναι, ακόμα και στην Αθήνα, περιέργως!), σχεδόν το βλέπεις.
Τέτοιες μέρες μια βόλτα ακόμα και στο κέντρο είναι απόλαυση. Είναι ο ήλιος, είναι το χρώμα του ουρανού, είναι ο κόσμος που δείχνει κάπως λιγότερο κατσούφης και τσατισμένος (κάαπως λιγότερο, μη χαλάσουμε και τα προσχήματα!), είναι οι τουρίστες που ξεκινάνε να τριγυρνούν από δω κι από κει με τις φωτογραφικ
ές ανά χείρας, είναι οι γυναίκες που σιγά σιγά φοράνε λιγότερα.
Δεν μπορεί να μη σου φτιάχνει η διάθεση τέτοιες μέρες, όσο και να σε χώνουν στη δουλειά, όσο και αν δεν έχεις λεφτά, όσο κι αν το έτερο ήμισυ γκρινιάζει, όσο κι αν το αμάξι χάλασε, κλπ. κλπ. Και το πιο σημαντικό: είναι οι μέρες που πρέπει να φέρνεις στο μυαλό σου σε περίπου δύο μήνες, όταν επέλθει η Οργή του Σατανά ή αλλιώς ελληνικό καλοκαίρι και την ώρα που θα βασανίζεται η αμαρτωλή ψυχή σου θα χρειάζεσαι κάτι να σου θυμίζει ότι κάποτε σου άρεσε ο ήλιος και η ζέστη.
εποχή", είναι αυτή (όταν είναι σωστός χειμώνας όμως, όχι το φετινό ρεζίλι). Δεν ξέρω αν είναι επειδή είναι η νύχτα μεγαλύτερη, επειδή έχω πιο ενδιαφέροντα ρούχα το χειμώνα (Coats rule, το τζην και το κοντομάνικο κουράζονται γρήγορα. Πουκάμισο; Τι είναι αυτό;), επειδή είμαι σπιτόγατος και το κρύο είναι καλή δικαιολογία για να κάθομαι σπίτι μου να παίζω games και να βλέπω DVDs, ή επειδή έχει χιόνια και μπορώ να κάνω σκι, αλλά γουστάρω ρε παιδί μου.
Όταν όμως μπαίνει η άνοιξη σιγά σιγά και μάλιστα με τέτοιες μέρες, δεν μπορώ να μη νιώθω κάπως "αλλιώς". Δεν είναι απλά ότι ξέρεις στο μυαλό σου ότι πρόκειται για "αναγέννηση της φύσης", "νέα εποχή", "α, έρχεται το καλοκαίρι" και λοιπά. Περισσότερο το αισθάνεσαι πάνω στο δέρμα σου, το μυρίζεις στον αέρα (ναι, ακόμα και στην Αθήνα, περιέργως!), σχεδόν το βλέπεις.Τέτοιες μέρες μια βόλτα ακόμα και στο κέντρο είναι απόλαυση. Είναι ο ήλιος, είναι το χρώμα του ουρανού, είναι ο κόσμος που δείχνει κάπως λιγότερο κατσούφης και τσατισμένος (κάαπως λιγότερο, μη χαλάσουμε και τα προσχήματα!), είναι οι τουρίστες που ξεκινάνε να τριγυρνούν από δω κι από κει με τις φωτογραφικ
ές ανά χείρας, είναι οι γυναίκες που σιγά σιγά φοράνε λιγότερα.Δεν μπορεί να μη σου φτιάχνει η διάθεση τέτοιες μέρες, όσο και να σε χώνουν στη δουλειά, όσο και αν δεν έχεις λεφτά, όσο κι αν το έτερο ήμισυ γκρινιάζει, όσο κι αν το αμάξι χάλασε, κλπ. κλπ. Και το πιο σημαντικό: είναι οι μέρες που πρέπει να φέρνεις στο μυαλό σου σε περίπου δύο μήνες, όταν επέλθει η Οργή του Σατανά ή αλλιώς ελληνικό καλοκαίρι και την ώρα που θα βασανίζεται η αμαρτωλή ψυχή σου θα χρειάζεσαι κάτι να σου θυμίζει ότι κάποτε σου άρεσε ο ήλιος και η ζέστη.
Thursday, April 12, 2007
Mykonos part 1: Σχολικοί εφιάλτες
Όπως σας υποσχέθηκα, το post Easter post μου (καλό ε;) αφορά στις εντυπώσεις μου από την εξωτική Μύκονο, εννιά χρόνια μετά την τελευταία μου επίσκεψη στο νησί. Όπως θα διαπιστώσετε κι εσείς, τα εννιά χρόνια παραπανίσιας ωριμότητας με έστρεψαν στις κοινωνιολογικές και ανθρωπολογικές παρατηρήσεις. Όπως και να ‘χει πάντως, η Μύκονος είναι ένα πανέμορφο νησί, με ωραία μαγαζιά, εστιατόρια ανώτερα των προσδοκιών μου (όσον αφορά το value for money), εξαιρετικά μαγαζιά και ταλαντούχους barmen.
Αρχικά να σας προειδοποιήσω ότι η Μύκονος είναι ένα νησί ακατάλληλο γι’ αυτούς που αποφοίτησαν πριν την κατάργηση της σχολικής ποδιάς, αυτούς που φοίτησαν σε οικοτροφεία του εξωτερικού και για όσους έβγαλαν ιδιωτικά δημοτικά σχολεία (όπως η υπογράφουσα). Ο λόγος για τα τραυματικά κατάλοιπα της ομοιόμορφης σχολικής εμφάνισης και η σύνδεση της με την ομοιογένεια που επιβάλει το ενδυματολογικό πρωτόκολλο του νησιού.
Σε απλά ελληνικά, αν οι κυρίες δεν κρατούν συγκεκριμένα σχέδια τσάντας των οίκων Louis Vuitton, Burberry’s και Gucci, απειλούνται με εξοστρακισμό απ’ το νησί. Για να αποφύγουν λοιπόν τη διαπόμπευση, αναγκάζονται να κυκλοφορούν όλες με την ίδια τσάντα, συνδυασμένη με τη στολή του νησιού, ήτοι αθλητική σινιέ φόρμα και την Άρτα με τα Γιάννενα. Μιλάμε για την ΑΠΟΛΥΤΗ ομοιομορφία.
Αρχικά να σας προειδοποιήσω ότι η Μύκονος είναι ένα νησί ακατάλληλο γι’ αυτούς που αποφοίτησαν πριν την κατάργηση της σχολικής ποδιάς, αυτούς που φοίτησαν σε οικοτροφεία του εξωτερικού και για όσους έβγαλαν ιδιωτικά δημοτικά σχολεία (όπως η υπογράφουσα). Ο λόγος για τα τραυματικά κατάλοιπα της ομοιόμορφης σχολικής εμφάνισης και η σύνδεση της με την ομοιογένεια που επιβάλει το ενδυματολογικό πρωτόκολλο του νησιού.
Σε απλά ελληνικά, αν οι κυρίες δεν κρατούν συγκεκριμένα σχέδια τσάντας των οίκων Louis Vuitton, Burberry’s και Gucci, απειλούνται με εξοστρακισμό απ’ το νησί. Για να αποφύγουν λοιπόν τη διαπόμπευση, αναγκάζονται να κυκλοφορούν όλες με την ίδια τσάντα, συνδυασμένη με τη στολή του νησιού, ήτοι αθλητική σινιέ φόρμα και την Άρτα με τα Γιάννενα. Μιλάμε για την ΑΠΟΛΥΤΗ ομοιομορφία.
Mykonos part 2: Το τίμημα της τσάντας
Όσες κυρίες επιθυμούν να μεταβούν στο νησί των ανέμων, έχουν προειδοποιηθεί εγκαίρως και αμαρτίαν ουκ έχω. Τι γίνεται όμως αν η τσέπη τους δεν σηκώνει τη στολή του νησιού; Οι επιλογές είναι δύο: είτε θα τα φορτώσουν σε καμιά πιστωτική και θα γίνουν μια ακόμα θλιβερή στατιστική για την υπερχρέωση των ελληνικών νοικοκυριών, είτε θα δικαιώσουν το κύριο Κωστόπουλο (εκ των τακτικότερων επισκεπτών του νησιού), ο οποίος ισχυρίζεται ότι όλες οι γυναίκες αναζητούν έναν ήρωα, έναν παρηγορητή ή έναν χορηγό. Για του λόγου το αληθές, παραθέτω την εξής πραγματική σκηνή:
Κάθομαι στο «Άρωμα» (εξαιρετικά στενόχωρο καφέ στο Ματογιάννι) και διαβάζω εφημερίδα. Απέναντι μου τρεις καλοδιατηρημένοι κύριοι στα mid 40’s, με ακριβά ρολόγια και πούρα (που πάνε ωραία και με τους φυσικούς χυμούς). Σε κάποια φάση ο ένας τους αναρωτιέται «Μα που πήγανε, άνοιξε η γη και τις κατάπιε;», για να εισπράξει την απάντηση «Γιατί, βιάζεσαι να επιστρέψουν;».
Ο λόγος για τις κυρίες τους, οι οποίες κατέφτασαν εντός μισής ώρας, φορτωμένες με ψώνια. Οι κύριοι, απ’ τη χαρά τους που τις είδαν, προέβησαν σε μια επίδειξη καλών τρόπων του νέου χρήματος παραμένοντας καθισμένοι στη θέση τους.
Φοβούμενη ότι οι κυρίες θα βγάλουν κιρσούς και δεν θα μπορούν να βγουν στην Ψαρρού για την καλοκαιρινή σεζόν, λίγο πριν φύγω τις ρώτησα αν θέλουν να καθίσουν στο τραπέζι μου. Ποια ήταν η απάντηση που εισέπραξα από τους συζύγους; «Δεν πειράζει, ας καθίσουν και λίγο όρθιες. Καλό τους κάνει». Οι κυρίες δεν τους έφεραν τα Louboutin στο κεφάλι -όπως θα περίμενε κανείς-, αλλά μειδίασαν στωικά.
Επιμύθιο: Θέλει αρετή και ταπεινοφροσύνη η Louis Vuitton! Πώς αλλιώς θα νιώσει ο κάθε νεόπλουτος Πυγμαλίωνας, που έκανε «κυρία» την κομμώτρια απ’ το Αιγάλεω;
Κάθομαι στο «Άρωμα» (εξαιρετικά στενόχωρο καφέ στο Ματογιάννι) και διαβάζω εφημερίδα. Απέναντι μου τρεις καλοδιατηρημένοι κύριοι στα mid 40’s, με ακριβά ρολόγια και πούρα (που πάνε ωραία και με τους φυσικούς χυμούς). Σε κάποια φάση ο ένας τους αναρωτιέται «Μα που πήγανε, άνοιξε η γη και τις κατάπιε;», για να εισπράξει την απάντηση «Γιατί, βιάζεσαι να επιστρέψουν;».
Ο λόγος για τις κυρίες τους, οι οποίες κατέφτασαν εντός μισής ώρας, φορτωμένες με ψώνια. Οι κύριοι, απ’ τη χαρά τους που τις είδαν, προέβησαν σε μια επίδειξη καλών τρόπων του νέου χρήματος παραμένοντας καθισμένοι στη θέση τους.
Φοβούμενη ότι οι κυρίες θα βγάλουν κιρσούς και δεν θα μπορούν να βγουν στην Ψαρρού για την καλοκαιρινή σεζόν, λίγο πριν φύγω τις ρώτησα αν θέλουν να καθίσουν στο τραπέζι μου. Ποια ήταν η απάντηση που εισέπραξα από τους συζύγους; «Δεν πειράζει, ας καθίσουν και λίγο όρθιες. Καλό τους κάνει». Οι κυρίες δεν τους έφεραν τα Louboutin στο κεφάλι -όπως θα περίμενε κανείς-, αλλά μειδίασαν στωικά.
Επιμύθιο: Θέλει αρετή και ταπεινοφροσύνη η Louis Vuitton! Πώς αλλιώς θα νιώσει ο κάθε νεόπλουτος Πυγμαλίωνας, που έκανε «κυρία» την κομμώτρια απ’ το Αιγάλεω;
Αποστάγματα μυκονιάτικης σοφίας
Κι επειδή κάπου εδώ νιώθω ότι σας έχω ζαλίζει, οι υπόλοιπες κοινωνιολογικές παρατηρήσεις σε μορφή σύντομων σχολίων:
Ελλείψει χρημάτων, το εφέ του μεγαλοαστού εκδηλώνεται με βασανισμό του προσωπικού που σε εξυπηρετεί σε μαγαζιά και χώρους μαζικής εστίασης και κάθε λογής παραξενιά («πάρτε πίσω το κουβέρ και ψήστε το ψωμάκι», «ο ανάμικτος χυμός να έχει περισσότερη μπανάνα από πορτοκάλι και άλλα φαιδρά»)
Αντίθετα με την κοινή πεποίθηση, το πιο άνετο υπόδημα για τα νησιώτικά σοκάκια είναι το 12ποντο τακούνι. Για τους άντρες το νησιωτικό chic συνεπάγεται ζώνη με αγκράφα-πιατέλα.
Εκτός από ένα παιδί, και η Μύκονος μπορεί να ενώσει ένα ζευγάρι σε κρίση. Μέσα σε 4 μέρες είδα τα περισσότερα ζευγάρια που κάθονται δίπλα-δίπλα χωρίς να μιλάνε (σε ένα εστιατόριο η κοπέλα μίλαγε μισή ώρα στο κινητό με την κολλητή της για κάτι «ζακετάκια») αλλά και αυτά που τσακώνονται δημόσια για σοβαρά ζητήματα όπως πχ. σε ποια θέση να κάτσουν, και μάλιστα σε χώρους με απλωσιά όπως η μικρή Βενετία.
Subscribe to:
Posts (Atom)
