Η Πρωτοχρονιά πλησιάζει ολοταχώς και όλοι ξέρουμε ότι τέτοιες μέρες περιμένουμε δωράκια, μια και κανείς μας πλέον δεν είναι μικρό παιδί που πιστεύει στον καλό Άγιο με τη λευκή γενειάδα και τα ερυθρόλευκα (snicker). Παρ' όλα αυτά, το τελευταίο νέο από τη Hollywoodland αποτέλεσε το δικό μου δωράκι και ήταν ό,τι έπρεπε για να με κάνει να νιώσω 10χρονο παιδάκι ξανά.
Γνωρίζαμε ότι το Knight Rider επιστρέφει, αρχικά ως 2ωρο TV movie με πλάνα για νέα σειρά. Γνωρίζαμε ότι ο νέος KITT είναι μια μαύρη Shelby Mustang GT500KR. Γνωρίζαμε ότι ο David Hasselhoff (λέγε με "The Hoff") θα αποτελεί έστω και μικρό μέρος του νέου project. Αυτό που δεν είχαμε ως τώρα ήταν οπτικοακουστικό υλικό, το οποίο τώρα παίρνουμε με τη μορφή ενός σύντομου teaser που προβλήθηκε από το NBC στις 23 του μηνός, και το οποίο βρίσκεται εδώ. Στο ίδιο link θα βρείτε και αρκετές φωτογραφίες του νέου super car που αντικαθιστά την Pontiac Trans Am που είχαμε χρόνια στην καρδιά μας, ενώ στο teaser ανακαλύπτουμε και άλλη μία αλλαγή, την αντικατάσταση της γνώριμης φωνής του William Daniels ως KITT με την όχι λιγότερο αποτελεσματική χροιά του Will Arnett από το αδικοχαμένο Arrested Development. (Όσοι δε, έχετε δει Arrested Development θα εκτιμήσετε αυτό.)
Βέβαια θα πει κανείς, προς τι ο ενθουσιασμός για την αναβίωση μιας cult μεν, αλλά όχι ιδιαίτερα καλής σειράς των 80s, που πιθανότατα δε θα επιβιώσει δεύτερη σαιζόν, αν καταφέρει να ολοκληρώσει την πρώτη; Η απάντησή μου βρίσκεται σε όλες τις φορές που κάθησα μικρός να συγκρίνω το ταμπλώ του αυτοκινήτου του πατέρα μου και να φανταστώ πού θα πήγαινε ο computer του KITT, στις άπειρες ώρες που πέρασα να αναπαριστώ τα σενάρια της σειράς διαλύοντας τα αυτοκινητάκια μου, σε όλες τις φορές που έφερα στο στόμα μου το πρώτο μου ηλεκτρονικό ρολόι ξέροντας ότι δε θα απαντήσει κανείς, αλλά γαμώτο ήταν cool! Και βρίσκεται στην ανατριχίλα που μου φέρνει το μπάσο στην αρχή του teaser, καθώς παίζει εκείνη τη γνωστή μία νότα, σ'εκείνο το γνωστό ρυθμό.
Όσο εγώ ξαναβάζω να δω το video 12η φορά, μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για το project εδώ.
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ σε όλους!
Friday, December 28, 2007
Thursday, December 13, 2007
Να ήταν οι λίρες κάλπικες...
Περιμένω στην ουρά για να πληρώσω και μπροστά μου βρίσκεται κορασίδα με φουντωτά μαλλιά. Το πρώτο «χτύπημα» δεν αργεί να έρθει. Περιγράφοντας την υπόθεση του βιβλίου «Heart of Darkness» του Joseph Conrad –πάντως, μπράβο της. Θα μπορούσε να έχει αγοράσει το Cosmopolitan…- αναφέρει στη φίλη ότι «οι άσπροι (!!) εκμεταλλεύονται τους μαύρους». Πάλι καλά που η υπόθεση δεν έχει και…κίτρινους. Ξέρετε βρε, εκείνους που θα διοργανώσουν τους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες…
Φτάνει, λοιπόν, η στιγμή που η νεαρά δεσποινίδα θα πληρώσει. «44,75» της λέει η υπάλληλος και το ΒΠ girl δίνει 50ευρο. Οk, σκέφτηκα. Λογικό είναι…Τι να δώσει 20ευρο;; «Κράτα τα κέρματα» λέει η πιτσιρίκα, αναγκάζοντας την υπάλληλο να την κοιτάξει απορημένα και το αριστερό μου φρύδι να ανασηκωθεί από τη θέση…
Η υπάλληλος κάνει ότι δεν άκουσε και της επιστρέφει τα 25 λεπτά. Ακολουθεί ο εξής διάλογος:
-«Ορίστε τα ρέστα σας».
-«Όχι, όχι. Κράτησε τα».
-«Μα, είστε σίγουρη»;
-«Ναι, ούτως ή άλλως θα τα πετάξω…».
Friday, November 9, 2007
Extreme sports: School ride
Κολομβία: Έτσι πάμε εμείς σχολείο.
Όποιος μου ξαναπαραπονεθεί ότι περπατούσε 20 χιλιόμετρα για να πάει σχολείο όταν ήταν μικρός, θα φάει κλωτσιά στ' απαυτά.
Όποιος μου ξαναπαραπονεθεί ότι περπατούσε 20 χιλιόμετρα για να πάει σχολείο όταν ήταν μικρός, θα φάει κλωτσιά στ' απαυτά.
Sunday, November 4, 2007
Αγώνας διαρκείας
Λιγότερες από 12 ώρες μας χωρίζουν από την επίσημη κήρυξη της απεργίας του Writers' Guild of America, της αμερικανικής ένωσης των σεναριογράφων για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Από τις 00:01 της 5ης Νοεμβρίου 2007 που θα ξημερώσει στην ανατολική ακτή των ΗΠΑ, οι σεναριογράφοι όλης της χώρας θα σβήσουν τα laptop τους, θα βάλουν στην άκρη τις γραφομηχανές τους και θα αφήσουν κάτω τα μολύβια τους, μέχρι νεωτέρας, κάτι που έχει να συμβεί από το 1988, όταν η απεργία των σεναριογράφων διήρκεσε 22 μήνες εβδομάδες. Στην κίνηση αυτή, που αν τελικά προχωρήσει και διαρκέσει θα ταράξει συθέμελα το χώρο της βιομηχανίας του θεάματος, αναγκάζονται να προβούν τα μέλη του WGA αφού οι διαπραγματεύσεις με την Ένωση Παραγωγών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (AMPTP) κατέληξαν σε πλήρες αδιέξοδο.
Και γιατί απεργούν; Για ό,τι συνήθως απεργεί ο κόσμος - περισσότερα λεφτά, περισσότερη αναγνώριση της δουλειάς τους. Βλέπετε, αυτή τη στιγμή ένας τυπικός σεναριογράφος αφού παραδώσει τη δουλειά του, έχει να προσμένει τα έσοδα των residuals, δηλαδή τα ποσοστά των εισπράξεων που θα φέρει η δουλειά αυτή, είτε πρόκειται για τηλεοπτική σειρά, είτε κινηματογραφική ταινία. Τα ποσοστά ενός σεναριογράφου από την πώληση ενός DVD για παράδειγμα, είναι γύρω στα 4 cents.
Πιο σημαντικό όμως από την αύξηση αυτών των ποσοστών για τα μέλη του WGA είναι η αναγνώριση από την AMPTP του δικαιώματός τους για ποσοστά α) από την αναμετάδοση της δουλειάς τους στο Internet και στα νέα media (i-pods, mobiles, κλπ.) και β) από την δημιουργία original υλικού για αυτά τα μέσα. Με δυο λόγια, το WGA θέλει ουσιαστικά την αναγνώριση της δουλειάς των μελών του σ' αυτό τον τομέα και τη μελλοντική τους εξασφάλιση σε μια αναπτυσσόμενη αγορά η οποία όχι μόνο αποτελεί χρυσωρυχείο για τα studios, αλλά και που πολύ πιθανό να αποτελέσει το μονόδρομο μέσω του οποίου θα φτάνει αυτό το υλικό στο κοινό. Δεν είναι λοιπόν καθόλου παράξενο που τα studio δεν έχουν σκοπό να παραδώσουν μερίδιο του ελέγχου αλλά και των κερδών που θα επέλθει από αυτά τα μέσα. Φυσικά, η επίσημη δικαιολογία των studio, σύμφωνα με την επίσημη δήλωση της AMPTP είναι ότι τα αιτήματα του WGA τους "εμποδίζουν από το να πειραματιστούν με τον προγραμματισμό και τα επιχειρηματικά μοντέλα των New Media." Τα συμπεράσματα ανήκουν στον καθένα μας.
Οι σπασμωδικές κινήσεις των studio βεβαίως δεν προκαλούν έκπληξη, καθώς βρίσκονται στο κατώφλι μιας εποχής όπου το Internet και τα νέα Media έχουν αλλάξει το τοπίο ριζικά και αντιμετωπίζουν το πολύ αληθινό γεγονός ότι τα επιχειρηματικά μοντέλα στα οποία βασίζονται τόσα χρόνια τώρα, πρέπει να πεταχτούν από το παράθυρο και -γκουλπ!- να δουλέψουν για να αναπτύξουν καινούρια. Και στην πορεία μπορεί να χρειαστεί -ξανά γκουλπ!- να παραχωρήσουν ευνοϊκότερους όρους στους καλλιτέχνες οι οποίοι παράγουν το προϊόν που αποφέρει ακριβώς αυτά τα κέρδη που τα studio δεν θέλουν να αποχωριστούν. Όπως ακριβώς και η δισκογραφική βιομηχανία, προτιμούν να φρενάρουν εντελώς την ανάπτυξη σε αυτούς τους τομείς παρά να ρισκάρουν το γεγονός ότι θα χρειαστεί να πληρώσουν λίγα παραπάνω στους ανθρώπους χωρίς τους οποίους θα είχαν να πουλήσουν αέρα κοπανιστό.
Εδώ στην Ελλάδα φυσικά, τις συνέπειες των παραπάνω θα νιώσουμε μόνο όσοι παρακολουθούμε τακτικά τηλεοπτικές σειρές εξ Αμερικής, οι οποίες θα συνεχίσουν μέχρι να εξαντληθούν τα σενάρια που έχουν ήδη γραφτεί. Έτσι, όσοι απολαμβάνετε αυτή τη στιγμή το Heroes, το Prison Break, το Lost και τα λοιπά, ετοιμαστείτε για ένα μεγάλο διάλλειμμα κάπου προς τα Χριστούγεννα (η 4η σαιζόν του Lost που προγραμματιζόταν να ξεκινήσει αρχές 2008 τώρα μάλλον θα πάει πιο πίσω, καθώς πολύ λίγα σενάρια είναι έτοιμα, ενώ το Heroes αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο να τερματίσει την τωρινή σαιζόν του στη μέση κάπου το Δεκέμβριο). Το ίδιο ισχύει και για talk shows όπως του Jay Leno και του David Letterman, αλλά και για το The Daily Show του Jon Stewart, ενώ τα αμερικανικά κανάλια θα γεμίσουν, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, με reality shows (όσα τουλάχιστον δεν απασχολούν σεναριογράφους σε μεγάλο βαθμό) και επαναλήψεις. Πιο άνετα θα είναι τα πράγματα στο σινεμά, καθώς τελειωμένα σενάρια προς παραγωγή υπάρχουν πάντοτε στα ντουλάπια του Hollywood, αν και οι παραγωγές θα αναγκαστούν να ξεχάσουν πράγματα όπως τα on-site rewrites.
Μια τέτοια συνδικαλιστική κίνηση, φυσικά, στην Ελλάδα του 2007 όπου οι δημόσιοι (κυρίως) υπάλληλοι κάθε είδους απεργούν κάθε Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή, διεκδικώντας το δικαίωμά τους να δουλεύουν λιγότερο και να αμοίβονται περισσότερο και ο συνδικαλισμός του ιδιωτικού τομέα είναι το ανέκδοτο της δεκαετίας, δε λέει και πολλά και ούτε θα πει παρά μόνο αν στερέψουμε από ταινίες στα σινεμά. Και ακόμα και τότε έχουμε DVD. Ή τις ταινίες που κατεβάσαμε ήδη. Αναρωτιέμαι εάν η ΕΣΕ εδώ αποφάσιζε μια παρόμοια απεργία διεκδικώντας καλύτερες αμοιβές για τα μέλη της (προς το παρόν τα ποσοστά αποφασίζονται "μεταξύ των συμβαλλομένων" μερών κατά την παραγωγή) τι αποτέλεσμα θα είχε.
Περιμένοντας πάντως να δούμε αν τελικά η απεργία θα πάει σύμφωνα με το σχέδιο, καλύτερα να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε ποιες παλιές σειρές μας έχουν ξεφύγει - ας πούμε εγώ ποτέ δεν τέλειωσα τα X-Files, ούτε το Angel. Και υπάρχουν και εκείνες οι πρώτες σαιζόν του The Shield. Χμμ...
UPDATE: It has begun. Τώρα κατεβαίνουμε στο υπόγειο και βλέπουμε πόσο θα κρατήσει.
Και γιατί απεργούν; Για ό,τι συνήθως απεργεί ο κόσμος - περισσότερα λεφτά, περισσότερη αναγνώριση της δουλειάς τους. Βλέπετε, αυτή τη στιγμή ένας τυπικός σεναριογράφος αφού παραδώσει τη δουλειά του, έχει να προσμένει τα έσοδα των residuals, δηλαδή τα ποσοστά των εισπράξεων που θα φέρει η δουλειά αυτή, είτε πρόκειται για τηλεοπτική σειρά, είτε κινηματογραφική ταινία. Τα ποσοστά ενός σεναριογράφου από την πώληση ενός DVD για παράδειγμα, είναι γύρω στα 4 cents.
Πιο σημαντικό όμως από την αύξηση αυτών των ποσοστών για τα μέλη του WGA είναι η αναγνώριση από την AMPTP του δικαιώματός τους για ποσοστά α) από την αναμετάδοση της δουλειάς τους στο Internet και στα νέα media (i-pods, mobiles, κλπ.) και β) από την δημιουργία original υλικού για αυτά τα μέσα. Με δυο λόγια, το WGA θέλει ουσιαστικά την αναγνώριση της δουλειάς των μελών του σ' αυτό τον τομέα και τη μελλοντική τους εξασφάλιση σε μια αναπτυσσόμενη αγορά η οποία όχι μόνο αποτελεί χρυσωρυχείο για τα studios, αλλά και που πολύ πιθανό να αποτελέσει το μονόδρομο μέσω του οποίου θα φτάνει αυτό το υλικό στο κοινό. Δεν είναι λοιπόν καθόλου παράξενο που τα studio δεν έχουν σκοπό να παραδώσουν μερίδιο του ελέγχου αλλά και των κερδών που θα επέλθει από αυτά τα μέσα. Φυσικά, η επίσημη δικαιολογία των studio, σύμφωνα με την επίσημη δήλωση της AMPTP είναι ότι τα αιτήματα του WGA τους "εμποδίζουν από το να πειραματιστούν με τον προγραμματισμό και τα επιχειρηματικά μοντέλα των New Media." Τα συμπεράσματα ανήκουν στον καθένα μας.
Οι σπασμωδικές κινήσεις των studio βεβαίως δεν προκαλούν έκπληξη, καθώς βρίσκονται στο κατώφλι μιας εποχής όπου το Internet και τα νέα Media έχουν αλλάξει το τοπίο ριζικά και αντιμετωπίζουν το πολύ αληθινό γεγονός ότι τα επιχειρηματικά μοντέλα στα οποία βασίζονται τόσα χρόνια τώρα, πρέπει να πεταχτούν από το παράθυρο και -γκουλπ!- να δουλέψουν για να αναπτύξουν καινούρια. Και στην πορεία μπορεί να χρειαστεί -ξανά γκουλπ!- να παραχωρήσουν ευνοϊκότερους όρους στους καλλιτέχνες οι οποίοι παράγουν το προϊόν που αποφέρει ακριβώς αυτά τα κέρδη που τα studio δεν θέλουν να αποχωριστούν. Όπως ακριβώς και η δισκογραφική βιομηχανία, προτιμούν να φρενάρουν εντελώς την ανάπτυξη σε αυτούς τους τομείς παρά να ρισκάρουν το γεγονός ότι θα χρειαστεί να πληρώσουν λίγα παραπάνω στους ανθρώπους χωρίς τους οποίους θα είχαν να πουλήσουν αέρα κοπανιστό.
Εδώ στην Ελλάδα φυσικά, τις συνέπειες των παραπάνω θα νιώσουμε μόνο όσοι παρακολουθούμε τακτικά τηλεοπτικές σειρές εξ Αμερικής, οι οποίες θα συνεχίσουν μέχρι να εξαντληθούν τα σενάρια που έχουν ήδη γραφτεί. Έτσι, όσοι απολαμβάνετε αυτή τη στιγμή το Heroes, το Prison Break, το Lost και τα λοιπά, ετοιμαστείτε για ένα μεγάλο διάλλειμμα κάπου προς τα Χριστούγεννα (η 4η σαιζόν του Lost που προγραμματιζόταν να ξεκινήσει αρχές 2008 τώρα μάλλον θα πάει πιο πίσω, καθώς πολύ λίγα σενάρια είναι έτοιμα, ενώ το Heroes αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο να τερματίσει την τωρινή σαιζόν του στη μέση κάπου το Δεκέμβριο). Το ίδιο ισχύει και για talk shows όπως του Jay Leno και του David Letterman, αλλά και για το The Daily Show του Jon Stewart, ενώ τα αμερικανικά κανάλια θα γεμίσουν, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, με reality shows (όσα τουλάχιστον δεν απασχολούν σεναριογράφους σε μεγάλο βαθμό) και επαναλήψεις. Πιο άνετα θα είναι τα πράγματα στο σινεμά, καθώς τελειωμένα σενάρια προς παραγωγή υπάρχουν πάντοτε στα ντουλάπια του Hollywood, αν και οι παραγωγές θα αναγκαστούν να ξεχάσουν πράγματα όπως τα on-site rewrites.
Μια τέτοια συνδικαλιστική κίνηση, φυσικά, στην Ελλάδα του 2007 όπου οι δημόσιοι (κυρίως) υπάλληλοι κάθε είδους απεργούν κάθε Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή, διεκδικώντας το δικαίωμά τους να δουλεύουν λιγότερο και να αμοίβονται περισσότερο και ο συνδικαλισμός του ιδιωτικού τομέα είναι το ανέκδοτο της δεκαετίας, δε λέει και πολλά και ούτε θα πει παρά μόνο αν στερέψουμε από ταινίες στα σινεμά. Και ακόμα και τότε έχουμε DVD. Ή τις ταινίες που κατεβάσαμε ήδη. Αναρωτιέμαι εάν η ΕΣΕ εδώ αποφάσιζε μια παρόμοια απεργία διεκδικώντας καλύτερες αμοιβές για τα μέλη της (προς το παρόν τα ποσοστά αποφασίζονται "μεταξύ των συμβαλλομένων" μερών κατά την παραγωγή) τι αποτέλεσμα θα είχε.
Περιμένοντας πάντως να δούμε αν τελικά η απεργία θα πάει σύμφωνα με το σχέδιο, καλύτερα να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε ποιες παλιές σειρές μας έχουν ξεφύγει - ας πούμε εγώ ποτέ δεν τέλειωσα τα X-Files, ούτε το Angel. Και υπάρχουν και εκείνες οι πρώτες σαιζόν του The Shield. Χμμ...
UPDATE: It has begun. Τώρα κατεβαίνουμε στο υπόγειο και βλέπουμε πόσο θα κρατήσει.
Saturday, November 3, 2007
Twinkle, little star
Να ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή: ΄Οσοι είδαν τις διαφημίσεις του Stardust του Matthew Vaughn και θέλουν να το δουν λόγω Robert De Niro, καλύτερα να το ξανασκεφτού
ν. Ενώ πρόκειται για έναν από τους πιο ενδιαφέροντες ρόλους του των τελευταίων χρόνων και για μια πολύ καλή ερμηνεία την οποία εμφανώς απολαμβάνει, οι πιο σκληροπυρηνικοί φαν του - εσένα κοιτάω, Provolone - μάλλον θα βρίζουν για κάνα διήμερο μετά. Ίσως.
Το Stardust ξεκινάει με τη σεβάσμια χροιά του Sir Ian McKellen να μας εξιστορεί το πώς ο Dunstan Thorne, κάτοικος του χωριού Wall της Αγγλίας, πέρασε κάποτε το Τείχος που χωρίζει το χωριό από το Stormhold, ένα φανταστικό βασίλειο κατοικούμενο από μάγισσες, στοιχειά, πρίγκηπες και πειρατές του ουρανού και γνώρισε εκεί μια πανέμορφη κοπέλα που την έδενε η κατάρα μιας μάγισσας. Χρόνια μετά, ο γιος του ο Tristan (Charlie Cox) θα ξαναπεράσει το Τείχος προς το Stormhold για να βρει ένα πεφταστέρι, το οποίο θα του χαρίσει την καρδιά της αγαπημένης του Victoria (Sienna Miller). Το πρόβλημα είναι ότι το ίδιο πεφταστέρι ψάχνουν τρεις κακές μάγισσες (με αρχηγό τη Michelle Pfeiffer) και επτά πρίγκηπες που αντιμάχονται για το θρόνο του βασιλείου. Επειδή εντάξει, αλλιώς θα πήγαινε απλά και θα το έπαιρνε. Έτσι, θα μπλέξει σε μια φανταστική περιπέτεια και θα αντιμετωπίσει εκατοντάδες προκλήσεις μέχρι να φτάσει το στόχο του.
Η ιστορία του Stardust είναι ένα καθαρό παραμύθι - γραμμένο από τον βιρτουόζο του είδους Neil Gaiman - και δεν ντρέπεται καθόλου γι' αυτό. Αυτό σημαίνει ότι η ιστορία που αφηγείται είναι πέρα για πέρα φανταστική, δεν κλείνει το μάτι με νόημα στον εαυτό της ή στους θεατές, ούτε σατιρίζει το είδος της. Έτσι, όσοι δεν τρελάθηκαν με τη Μέση Γη του Tolkien και του Peter Jackson καλύτερα να μη κάνουν τον κόπο, καθώς τα κλισέ του είδους θα τους βαρέσουν κατακέφαλα. Προσωπικά, το καταευχαριστήθηκα και χάθηκα στις κελτικές εξοχές του, but that's just me.
Η σκηνοθεσία του Vaughn είναι μια ευχάριστη έκπληξη, καθώς ο σκηνοθέτης και παραγωγός γνωστων αγγλο-gangsterικών θεαμάτων εδώ δίνει στο υλικό του επικές διαστάσεις και δημιουργεί από το τίποτα σχεδόν ένα κόσμο που δεν κατάφερε κανένα από τα πρόσφατα παραδείγματα fantasy (βλ. Eragon, Narnia κλπ.) που προσπάθησαν να ακολουθήσουν το Lord of the Rings.
Το σενάριο του ίδιου και της Jane Goldman δε λειτουργεί το ίδιο καλά, καθώς δεν καταφέρνει να περάσει το λυρισμό, το χιούμορ και την αφηγηματική δεινότητα του Gaiman, και πολλές φορές καταφεύγει σε εύκολες λύσεις, υποτιμώντας λίγο την εμπιστοσύνη που καλείται να δείξει ο θεατής. Έτσι είναι ευτυχές που τουλάχιστον η σκηνοθεσία καταφέρνει να καλύψει το κενό περνώντας μας σχεδόν αυτούσια την ατμόσφαιρα της ιστορίας.
Οι ερμηνείες επίσης δίνουν έξτρα ώθηση στην ταινία, καθώς βρίσκουν την ευαίσθητη εκείνη χορδή που χωρίζει την ερμηνεία παραμυθένιων χαρακτήρων από το να γίνει τσίρκο - άλλο ένα ενδεικτικό του πόσο καλά χειρίζεται ο Vaughn το υλικό του. Φυσικά και τα highlights εδώ είναι η Michelle Pfeiffer, η οποία αναρωτιέσαι τι το θέλει το αστέρι για να ξαναγίνει νέα, αν δείχνει έτσι στα 50 της, και o Bobby De Niro, ο οποίος ως Captain Shakespeare κάνει ρημαδιό το typecasting του και μας χαρίζει μια απολαυστική ερμηνεία ενός απολαυστικού χαρακτήρα, την οποία είναι ολοφάνερο ότι διασκεδάζει αφάνταστα. Ο Charlie Cox έχει το βάρος του κεντρικού ήρωα - ομορφόπαιδου, οπότε είναι επόμενο ότι θα είναι ελαφρώς αδιάφορος, ωστόσο κάνει καλή δουλειά στο να απεικονίσει την εξέλιξη του χαρακτήρα του, ειδικά από τη στιγμή που το σενάριο δεν τον βοηθάει πολύ σ'αυτό τον τομέα. Η Claire Danes επιστρέφει από τη λήθη των τελευταίων χρόνων για να δώσει στην Yvaine το Πεφταστέρι την εξώκοσμη γλυκύτητα που αρμόζει στο χαρακτήρα. Το υπόλοιπο cast δεν υστερεί ούτε σε ερμηνείες ούτε σε star power (γκουχ), καθώς έχουμε σε μικρότερους ή μεγαλύτερους ρόλους Peter O' Toole, Rupert Everett, Ricky Gervais (κάπως απογοητευτική εμφάνιση είναι αλήθεια), και τη φωνή του Sir Ian McKellen που λέγαμε πριν.
Το Stardust, όπως προανέφερα, είναι ένα καθαρόαιμο παραμύθι, στην παράδοση του Krull, του Willow, του Labyrinth, και της ταινίας με την οποία έχει συγκριθεί πιο πολύ, του The Princess Bride του Rob Reiner, και ως τέτοια ιδανική για βροχερά σαββατιάτικα μεσημέρια. Ως τέτοια ελπίζω ότι θα καθιερωθεί και στη συνείδηση του κοινού, μια και παρ'όλο που το fantasy είδος αναβιώνει στο σινεμά στις μέρες μας καθώς πουλάει, λίγα δημιουργήματα κατάφεραν να έχουν την ευαισθησία, τη δεξιοτεχνία και την ειλικρίνεια που αρμόζει στα πραγματικά παραμύθια. Το Stardust του Matthew Vaughn είναι ένα από αυτά.
(Photos (c) Paramount Pictures, taken from RottenTomatoes.com)
ν. Ενώ πρόκειται για έναν από τους πιο ενδιαφέροντες ρόλους του των τελευταίων χρόνων και για μια πολύ καλή ερμηνεία την οποία εμφανώς απολαμβάνει, οι πιο σκληροπυρηνικοί φαν του - εσένα κοιτάω, Provolone - μάλλον θα βρίζουν για κάνα διήμερο μετά. Ίσως.Το Stardust ξεκινάει με τη σεβάσμια χροιά του Sir Ian McKellen να μας εξιστορεί το πώς ο Dunstan Thorne, κάτοικος του χωριού Wall της Αγγλίας, πέρασε κάποτε το Τείχος που χωρίζει το χωριό από το Stormhold, ένα φανταστικό βασίλειο κατοικούμενο από μάγισσες, στοιχειά, πρίγκηπες και πειρατές του ουρανού και γνώρισε εκεί μια πανέμορφη κοπέλα που την έδενε η κατάρα μιας μάγισσας. Χρόνια μετά, ο γιος του ο Tristan (Charlie Cox) θα ξαναπεράσει το Τείχος προς το Stormhold για να βρει ένα πεφταστέρι, το οποίο θα του χαρίσει την καρδιά της αγαπημένης του Victoria (Sienna Miller). Το πρόβλημα είναι ότι το ίδιο πεφταστέρι ψάχνουν τρεις κακές μάγισσες (με αρχηγό τη Michelle Pfeiffer) και επτά πρίγκηπες που αντιμάχονται για το θρόνο του βασιλείου. Επειδή εντάξει, αλλιώς θα πήγαινε απλά και θα το έπαιρνε. Έτσι, θα μπλέξει σε μια φανταστική περιπέτεια και θα αντιμετωπίσει εκατοντάδες προκλήσεις μέχρι να φτάσει το στόχο του.
Η ιστορία του Stardust είναι ένα καθαρό παραμύθι - γραμμένο από τον βιρτουόζο του είδους Neil Gaiman - και δεν ντρέπεται καθόλου γι' αυτό. Αυτό σημαίνει ότι η ιστορία που αφηγείται είναι πέρα για πέρα φανταστική, δεν κλείνει το μάτι με νόημα στον εαυτό της ή στους θεατές, ούτε σατιρίζει το είδος της. Έτσι, όσοι δεν τρελάθηκαν με τη Μέση Γη του Tolkien και του Peter Jackson καλύτερα να μη κάνουν τον κόπο, καθώς τα κλισέ του είδους θα τους βαρέσουν κατακέφαλα. Προσωπικά, το καταευχαριστήθηκα και χάθηκα στις κελτικές εξοχές του, but that's just me.
Η σκηνοθεσία του Vaughn είναι μια ευχάριστη έκπληξη, καθώς ο σκηνοθέτης και παραγωγός γνωστων αγγλο-gangsterικών θεαμάτων εδώ δίνει στο υλικό του επικές διαστάσεις και δημιουργεί από το τίποτα σχεδόν ένα κόσμο που δεν κατάφερε κανένα από τα πρόσφατα παραδείγματα fantasy (βλ. Eragon, Narnia κλπ.) που προσπάθησαν να ακολουθήσουν το Lord of the Rings.
Το σενάριο του ίδιου και της Jane Goldman δε λειτουργεί το ίδιο καλά, καθώς δεν καταφέρνει να περάσει το λυρισμό, το χιούμορ και την αφηγηματική δεινότητα του Gaiman, και πολλές φορές καταφεύγει σε εύκολες λύσεις, υποτιμώντας λίγο την εμπιστοσύνη που καλείται να δείξει ο θεατής. Έτσι είναι ευτυχές που τουλάχιστον η σκηνοθεσία καταφέρνει να καλύψει το κενό περνώντας μας σχεδόν αυτούσια την ατμόσφαιρα της ιστορίας.
Οι ερμηνείες επίσης δίνουν έξτρα ώθηση στην ταινία, καθώς βρίσκουν την ευαίσθητη εκείνη χορδή που χωρίζει την ερμηνεία παραμυθένιων χαρακτήρων από το να γίνει τσίρκο - άλλο ένα ενδεικτικό του πόσο καλά χειρίζεται ο Vaughn το υλικό του. Φυσικά και τα highlights εδώ είναι η Michelle Pfeiffer, η οποία αναρωτιέσαι τι το θέλει το αστέρι για να ξαναγίνει νέα, αν δείχνει έτσι στα 50 της, και o Bobby De Niro, ο οποίος ως Captain Shakespeare κάνει ρημαδιό το typecasting του και μας χαρίζει μια απολαυστική ερμηνεία ενός απολαυστικού χαρακτήρα, την οποία είναι ολοφάνερο ότι διασκεδάζει αφάνταστα. Ο Charlie Cox έχει το βάρος του κεντρικού ήρωα - ομορφόπαιδου, οπότε είναι επόμενο ότι θα είναι ελαφρώς αδιάφορος, ωστόσο κάνει καλή δουλειά στο να απεικονίσει την εξέλιξη του χαρακτήρα του, ειδικά από τη στιγμή που το σενάριο δεν τον βοηθάει πολύ σ'αυτό τον τομέα. Η Claire Danes επιστρέφει από τη λήθη των τελευταίων χρόνων για να δώσει στην Yvaine το Πεφταστέρι την εξώκοσμη γλυκύτητα που αρμόζει στο χαρακτήρα. Το υπόλοιπο cast δεν υστερεί ούτε σε ερμηνείες ούτε σε star power (γκουχ), καθώς έχουμε σε μικρότερους ή μεγαλύτερους ρόλους Peter O' Toole, Rupert Everett, Ricky Gervais (κάπως απογοητευτική εμφάνιση είναι αλήθεια), και τη φωνή του Sir Ian McKellen που λέγαμε πριν.
Το Stardust, όπως προανέφερα, είναι ένα καθαρόαιμο παραμύθι, στην παράδοση του Krull, του Willow, του Labyrinth, και της ταινίας με την οποία έχει συγκριθεί πιο πολύ, του The Princess Bride του Rob Reiner, και ως τέτοια ιδανική για βροχερά σαββατιάτικα μεσημέρια. Ως τέτοια ελπίζω ότι θα καθιερωθεί και στη συνείδηση του κοινού, μια και παρ'όλο που το fantasy είδος αναβιώνει στο σινεμά στις μέρες μας καθώς πουλάει, λίγα δημιουργήματα κατάφεραν να έχουν την ευαισθησία, τη δεξιοτεχνία και την ειλικρίνεια που αρμόζει στα πραγματικά παραμύθια. Το Stardust του Matthew Vaughn είναι ένα από αυτά.
(Photos (c) Paramount Pictures, taken from RottenTomatoes.com)
Wednesday, October 31, 2007
Alors, c' est l' occupation!!!!!!!!!
Όταν έγιναν οι πρώτες μαζικές καταλήψεις, πήγαινα στη δευτέρα γυμνασίου και η μητέρα μου δεν με άφηνε όχι μόνο να πατήσω στο σχολείο, άλλα ούτε καν να περάσω απέξω! Διότι μέσα στην κατάληψη κυκλοφορούσαν «εξωσχολικοί και - το κυριότερο - ναρκωτικά». Δεν είμαι σίγουρη αν το είχε πει ακριβώς έτσι, αλλά το bottom line αυτό ήταν.
Με ή χωρίς εμένα, τότε οι καταλήψεις είχαν ένα κάποιο αποτέλεσμα, αν και τελικά φάγαμε στη μάπα «επαναληπτικές και προαγωγικές εξετάσεις» στο γυμνάσιο. Το ότι δεν μαθαίναμε απολύτως τίποτα, ήταν λεπτομέρεια. Το ζητούμενο ήταν οι «επαναληπτικές και προαγωγικές εξετάσεις», στις οποίες το σκονάκι έζησε ημέρες άμετρου κλέους.
Αργότερα, είχαμε κάνει κατάληψη για να μας χτίσουν σχολείο γιατί είχαμε στρουμωχτεί επτά νομά σε ένα δωμά, σε κάτι κοντέινερ για λαθρομετανάστες. Και στην πρώτη λυκείου είχαμε ξανακάνει, αλλά δεν θυμάμαι τα αιτήματά μας. Θυμάμαι όμως ότι τότε πήγα για πρώτη φορά στην Εθνική Πινακοθήκη και άρχισα να μαθαίνω πράγματα για την τέχνη. Επίσης, στη διάρκεια της κατάληψης, πήγαινα συστηματικά στο κολυμβητήριο, έκανα βόλτες, κοιμόμουν πολύ, διάβαζα αγγλικά με την ησυχία μου και έγραφα χιουμοριστικές ιστορίες με ηρωίδες τις φίλες μου. Πολύ ευχάριστα πράγματα δηλαδή. Καμία σχέση με τις παπαριές που μαθαίναμε στο σχολείο. Και αυτή τη χρονιά τη θυμάμαι με πολλή νοσταλγία...
Και ακούω τώρα ότι τα πιτσιρίκια κάνουν πάλι κατάληψη. Ορισμένα από τα αιτήματα είναι σοβαρά. Ακούω δηλαδή παιδιά στο ραδιόφωνο να μιλούν για σοβάδες που τους πέφτουν στο κεφάλι, χαλασμένες τουαλέτες, ανύπαρκτη θέρμανση και κυρίως ΑΣΧΕΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ.
Πολύ σωστά. Η κατάσταση πολλών ελληνικών σχολείων προσβάλλει τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια, αλλά η κατάσταση του διδακτικού προσωπικού αγγίζει τη λεπτή κόκκινη γραμμή που χωρίζει την αμέλεια από το έγκλημα.
Από όλους τους εκπαιδευτικούς που είχα...παιδέψει, μόνο τρεις ξεχωρίζω μετά από τόσα χρόνια. Πρώτα, τον (εξαιρετικό) δάσκαλο που είχα στο δημοτικό. Ο καλός αυτός άνθρωπος, μας μάθαινε νεοελληνική γραμματική ΚΡΥΦΑ, έπειδή το υπουργείο ΤΗΝ ΕΙΧΕ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙ. (Αλλά είχε υπηρετήσει για χρόνια στη Γερμανία και δεν καταλάβαινε από τέτοια). Δεν είχαμε ποτέ πρόγραμμα μαθημάτων και όταν τελείωνε αυτό που είχε να μας πει, μας έβαζε να ζωγραφίζουμε. Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι περισσότεροι από εμάς τον λατρέψαμε...και μάθαμε και ελληνικά.
Μετά, ήταν ο καθηγητής που είχε αναλάβει το ταντάλειο έργο να μου μάθει μαθηματικά στο γυμνάσιο. Με αναγκαζε να λύνω αμέτρητες εξισώσεις, ακούγοντας κλασικό ροκ. Πήγαινε κάθε φορά στη δισκοθήκη, έπαιρνε ένα δίσκο, μου έλεγε την ιστορία του συγκροτήματος και μετά έβαζε το δίσκο να παίζει και με άφηνε να λύνω εξισώσεις. Μαθηματικό μυαλό δεν έγινα ποτέ, αλλά από το 10 στο τρίμηνο έφθασα στο 16...
Και τέλος, ήταν η φιλόλογος που είχα στην τρίτη λυκείου. Στα διαγωνίσματα μας έβαζε θέματα που η επιτροπή των πανελληνίων δεν θα τολμούσε να βάλει ποτέ. Μιλάμε για αγγούρια, από αυτά τα μεγάλα, τα καλυβιώτικα. Μας έκανε μάθημα επιπέδου και μας έλεγε «δεν με αφορά τι κάνετε στο φροντιστήριο. Αν εμείς οι καθηγητές κάναμε σωστά τη δουλειά μας, κανείς από εσάς δεν θα χρειαζόταν φροντιστήριο».
Άνθρωποι σαν αυτούς είναι λίγοι και μόνοι.
Άρα, εάν όντως ζητούν καλύτερους καθηγητές τα πιπίνια, εγώ μαζί τους είμαι! Να τα κλείσουν τα σχολεία και να μην τα ξανανοίξουν ποτέ. Όμως να μην κάτσουν να λιώσουν στο ίντερνετ...να πάνε και καμιά Πινακοθήκη...
Με ή χωρίς εμένα, τότε οι καταλήψεις είχαν ένα κάποιο αποτέλεσμα, αν και τελικά φάγαμε στη μάπα «επαναληπτικές και προαγωγικές εξετάσεις» στο γυμνάσιο. Το ότι δεν μαθαίναμε απολύτως τίποτα, ήταν λεπτομέρεια. Το ζητούμενο ήταν οι «επαναληπτικές και προαγωγικές εξετάσεις», στις οποίες το σκονάκι έζησε ημέρες άμετρου κλέους.
Αργότερα, είχαμε κάνει κατάληψη για να μας χτίσουν σχολείο γιατί είχαμε στρουμωχτεί επτά νομά σε ένα δωμά, σε κάτι κοντέινερ για λαθρομετανάστες. Και στην πρώτη λυκείου είχαμε ξανακάνει, αλλά δεν θυμάμαι τα αιτήματά μας. Θυμάμαι όμως ότι τότε πήγα για πρώτη φορά στην Εθνική Πινακοθήκη και άρχισα να μαθαίνω πράγματα για την τέχνη. Επίσης, στη διάρκεια της κατάληψης, πήγαινα συστηματικά στο κολυμβητήριο, έκανα βόλτες, κοιμόμουν πολύ, διάβαζα αγγλικά με την ησυχία μου και έγραφα χιουμοριστικές ιστορίες με ηρωίδες τις φίλες μου. Πολύ ευχάριστα πράγματα δηλαδή. Καμία σχέση με τις παπαριές που μαθαίναμε στο σχολείο. Και αυτή τη χρονιά τη θυμάμαι με πολλή νοσταλγία...
Και ακούω τώρα ότι τα πιτσιρίκια κάνουν πάλι κατάληψη. Ορισμένα από τα αιτήματα είναι σοβαρά. Ακούω δηλαδή παιδιά στο ραδιόφωνο να μιλούν για σοβάδες που τους πέφτουν στο κεφάλι, χαλασμένες τουαλέτες, ανύπαρκτη θέρμανση και κυρίως ΑΣΧΕΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ.
Πολύ σωστά. Η κατάσταση πολλών ελληνικών σχολείων προσβάλλει τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια, αλλά η κατάσταση του διδακτικού προσωπικού αγγίζει τη λεπτή κόκκινη γραμμή που χωρίζει την αμέλεια από το έγκλημα.
Από όλους τους εκπαιδευτικούς που είχα...παιδέψει, μόνο τρεις ξεχωρίζω μετά από τόσα χρόνια. Πρώτα, τον (εξαιρετικό) δάσκαλο που είχα στο δημοτικό. Ο καλός αυτός άνθρωπος, μας μάθαινε νεοελληνική γραμματική ΚΡΥΦΑ, έπειδή το υπουργείο ΤΗΝ ΕΙΧΕ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙ. (Αλλά είχε υπηρετήσει για χρόνια στη Γερμανία και δεν καταλάβαινε από τέτοια). Δεν είχαμε ποτέ πρόγραμμα μαθημάτων και όταν τελείωνε αυτό που είχε να μας πει, μας έβαζε να ζωγραφίζουμε. Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι περισσότεροι από εμάς τον λατρέψαμε...και μάθαμε και ελληνικά.
Μετά, ήταν ο καθηγητής που είχε αναλάβει το ταντάλειο έργο να μου μάθει μαθηματικά στο γυμνάσιο. Με αναγκαζε να λύνω αμέτρητες εξισώσεις, ακούγοντας κλασικό ροκ. Πήγαινε κάθε φορά στη δισκοθήκη, έπαιρνε ένα δίσκο, μου έλεγε την ιστορία του συγκροτήματος και μετά έβαζε το δίσκο να παίζει και με άφηνε να λύνω εξισώσεις. Μαθηματικό μυαλό δεν έγινα ποτέ, αλλά από το 10 στο τρίμηνο έφθασα στο 16...
Και τέλος, ήταν η φιλόλογος που είχα στην τρίτη λυκείου. Στα διαγωνίσματα μας έβαζε θέματα που η επιτροπή των πανελληνίων δεν θα τολμούσε να βάλει ποτέ. Μιλάμε για αγγούρια, από αυτά τα μεγάλα, τα καλυβιώτικα. Μας έκανε μάθημα επιπέδου και μας έλεγε «δεν με αφορά τι κάνετε στο φροντιστήριο. Αν εμείς οι καθηγητές κάναμε σωστά τη δουλειά μας, κανείς από εσάς δεν θα χρειαζόταν φροντιστήριο».
Άνθρωποι σαν αυτούς είναι λίγοι και μόνοι.
Άρα, εάν όντως ζητούν καλύτερους καθηγητές τα πιπίνια, εγώ μαζί τους είμαι! Να τα κλείσουν τα σχολεία και να μην τα ξανανοίξουν ποτέ. Όμως να μην κάτσουν να λιώσουν στο ίντερνετ...να πάνε και καμιά Πινακοθήκη...
Subscribe to:
Posts (Atom)
